Aankomst La Sirena

Blog Linda

We zijn als eerste , op 6 dec, aangekomen bij La Sirena, 7 km ten noorden van Cahuil. Een dorpje dat weer 18 kilometer van Pichelemu ligt. We staan voor een gesloten poort, die met een groot hangslot opengemaakt wordt.
De zon gaat langzaam onder en in de verte zien we de zee liggen. Het uitzicht is prachtig. Via een lange onverharde weg van klei rijden we richting ons perceel. Lin en ik kijken elkaar aan en dit is inderdaad een plek die de naam van het programma eer aan doet:Helemaal Het Einde.

We zijn benieuwd naar de huisjes. Na ongeveer 10 minuten rijden gaan we door het tweede hek. We vragen ons af of we hier met een normale auto kunnen rijden, of dat een 4 x4 noodzakelijk is.
Inmiddels zitten we allemaal tegen de ramen geplakt en turen naar de eerste beelden van ons nieuwe onderkomen. Uiteindelijk zien we onze naam staan op een houten hek en draaien we ons perceel op. We zien de drie houten huisjes. Enthousiast stappen we uit en de kinderen rennen naar het eerste hutje met een stapelbed een eenpersoonsbed. Dit is het onderkomen van de kinderen. In het tweede hutje van 3 bij 3 ligt een matras op de grond. Vijf handdoeken, lakens en dekens zorgen voor de basis om te kunnen slapen. De wc en douche zijn erg primitief maar we hebben smerigere wc’s gehad. De keuken is prima, meer dan ik verwacht had en van alle gemakken voorzien. Veel verse groente en fruit en genoeg te eten. Ons onderkomen is super basis, maar veel minder primitief dan wij ons bedacht hadden. Wij gaan ons hier wel mee redden. Nu op naar de zee voordat de zon echt weg is.

Die was toch nog wel een stukje lopen, jammer geen land direct aan zee. Zwart zand en steenkoud water was net even wat anders dan gedroomd.

We duiken ons bed in na een lange reis. De volgende ochtend organiseert Linda de keuken. Leuk om te zien wat de ander voor boodschappen heeft gekocht en er is veel. Dat moest ook omdat we niet van ons perceel af mochten totdat de twee andere families aankomen waren en er een kennismaking georganiseerd was. Om te voorkomen dat we elkaar zouden zien zonder de camera.

Na ervaren te hebben hoe koud de nachten kunnen zijn hebben we direct besloten om alle bedden bij elkaar te leggen. De kids vinden dat reuze gezellig, het is een stuk warmer en we houden 1 bed + matras over wat we buiten neerzetten als sofa. Het lege stapelbed zonder matrassen gaat dienst doen als opbergkast en zo nemen we langzaam aan alles in eigendom en heeft alles een plekje. Ik vind dat het lin goed gelukt is om er weer een eigen thuis van te maken.

De dagen slijten we met veel over ons terrein wandelen, zoeken naar onze “droomlocatie” waar we ons huis kunnen bouwen. Soms zien we letterlijk door de bomen het bos niet meer en verdwalen we op onze eigen perceel. We maken huiswerk spelen en ik lees lekker voor.
Verder begin ik maar met het verplaatsen van ongelofelijk veel houtwallen die ze tijdens de kap van de eucalyptusbomen hebben achtergelaten. We leggen ze maar als markering aan de zijkant van ons perceel zodat wij ook wat oriëntatie punten krijgen.

[JEROEN?]
We moeten alle vijf echt schakelen. Het waait hard, het is geheel tegen onze verwachting in erg fris ( terwijl het zomer is) en vooral stoffig en rommelig en midden ineen bos. Okay, ja er loopt veel ongedierte maar het heeft ons erg geholpen om in Azië ze een naam te geven. Japie de kakkerlak klinkt echt minder vies en eng.

Verder hebben we zin in een avondmarkt, de zee en eropuit te trekken.Het hoogtepunt van de dag is toch wel de camera. Dan gebeurd er iets nieuws, wat anders dan anders. Wij houden wel van avonturen, maar die gaan hier vanzelf komen.

Twee dagen later komt het eerste gezin aan,de familie van Wichen aan. Energiek, vrolijk en leuk met vier kinderen. Dat maakt het gemis van vriendjes en vriendinnetjes straks dragelijk. Na een korte ontmoeting waarin we even kort vertellen wat we van plan zijn, gaan we gezamenlijk struinen door ons perceel, vervolgens door het perceel van de buren naar de zee en weer via hun perceel terug. Reuze gezellig en de kids hebben gelijk een klik.

Als twee dagen later ook de familie Pos met de kinderen arriveert zijn we compleet. Ook zij komen langs met hun twee zonen. We kletsen wat en de plannen worden uitgewisseld. Ze zijn rap van tong en scherpe humor. Zij hebben het roer helemaal omgegooid en rollen vanuit twee drukke banen in dit nieuwe avontuur.

Ik herken mijzelf hier wel in zoals ik lange tijd geleden was. In 2008 nog voor mijn eerste reis, ik was lang weg huis, zat opgefokt in de auto, schelden als het tegen zat was mij ook niet ongewoon en stoerder taalgebruik. ik realiseer mij dat reizen maar ook mijn yogareis, echt mijn kijk op het leven en mijn persoonlijke leven enorm hebben veranderd, verdiept en verrijkt. Maar dit was niet gemakkelijk en ook een lange weg van durven loslaten,vertrouwen dat je altijd op het juiste moment op de juiste plek bent en accepteren dat het leven altijd verandert. Als je dus durft los te laten, andere keuzes durft te maken creëer je beweging en dat is nu exact wat alle families gaan doen. Beweging creëren hun eigen leven een andere richting geven en eenmaal deze stap gezet zal dat een blijvend effect hebben.

Ik realiseer me dat wij (alle drie de families) dit voor de ogen van de camera, waar meer dan 1 miljoen mensen mee kijken gaan doen. Wat een avontuur, soms ook reuze spannend, maar het voelt als een stap waar wij de gevolgen niet van kunnen overzien.

We zijn compleet en lin en ik kunnen niet wachten om nu eindelijk meer van de omgeving te zien.

We zijn erg benieuwd naar het dorpje. Op zaterdag mogen we het terrein af en we besluiten allemaal lopend over het strand te gaan. Na ruim een uur en een kwartier gelopen te hebben komen we bij een slapend dorpje uit dat alleen in de weekenden tot leven komt. Twee kleine superdure supermarktjes. Geen straat eten, geen kraampjes. Ik mis de bonus aanbiedingen van AH nu al. Ik weet niet hoe mensen het hier betalen maar de boodschappen zijn duurder dan in Nederland.

Nee de eerste indruk is niet echt geweldig. Er is bij de kinderen is er regelmatig een gevoel van heimwee te betreuren, zij vinden en ik herken dat eerste gevoel wel het na ruim een week, erg saai. Linda en ik voelen onrust missen avontuur, zwoele avonden en struinen langs marktjes….

Wordt vervolgd

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.