Cahuil

Blog Jeroen

We krijgen langzamerhand weer een nieuw ritme. Wat ben ik toch blij met Linda die iedere keer van elke plek waar we zijn een ‘thuis’ weet te creëren. Ze richt de slaapkamers in zorgt dat de keuken weer een gezellige plek wordt en gaat snel de strijd aan met de wind door de kieren van de ramen en deuren met tape dicht te plakken. Ze hangt tekeningen van de kinderen op en maakt net de geringe middelen die we op dit moment hebben er toch een soort thuis van.

Ik ben ook weer bijzonder trots op de kinderen. Ook zij schakelen, leggen zich erbij neer dat dit geen Azië is en zijn bereid om samen met ons de uitdaging aan te gaan om van niets iets te creëren. En om hier iets van te maken hebben we ook gereedschap nodig. We besluiten dan ook weer via het strand richting Cahuil te lopen. Piplala heeft de tijd van zijn leven. Ze rent over het strand en geniet van de vrijheid die ze heeft.

Na ruim 1,5 uur heen lopen komen we aan in Cahuil, een slaperig dorpje dat alleen in de weekenden tot leven komt. Het ligt aan een groot meer met zout water waar je kano’s kunt huren. Nu ligt het er troosteloos en verlaten bij. Alle souvenir winkeltjes zijn gesloten en alleen de twee kleine supermarktjes zijn geopend. Er ligt een klein schooltje, een kerk, op diverse plekken kun je cabanas huren. Er moet ook een ijzerhandel liggen waar je gereedschap kunt kopen, maar waar? En ondanks dat ik nog een poging heb gewaagd om wat Spaans te leren krijg ik echt niet gevraagd waar een ijzerhandel ligt. Opeens stopt er een man die in zijn beste Engels vraagt waar ik naar zoek. Ik probeer uit te leggen dat ik een ijzerhandel zoek en hij verzoekt mij om in te stappen. Ik rij helaas niet naar de ijzerhandel maar naar zijn camping. Een erg leuke plek aan het water met een mooi uitzicht. Marco stelt zijn vrouw Nancy voor die redelijk Engels praat. Zij begrijpt wat ik bedoel en uiteindelijk brengt Marco ons achter in zijn pick-up naar de ijzerhandel. Nu kan project “green en clean” beginnen.

“Green” zonder machinaal gereedschap dus met de hand en “clean” de uitdaging om een stuk land schoon te krijgen en alle takken en houtwallen te verwijderen.

We kopen bijlen, zagen, hamers, een kruiwagen ook erg handig om water te halen en een hark en daarna brengt Marco, of ook wel guardian angel zoals hij zichzelf noemt, mij terug naar La Sirena. Marco bekijkt onze primitieve plek aandachtig en vraagt waar wij het meeste behoefte aan hebben. Alle vijf zijn we het daar over eens:” een telefoonkaart”. We willen heel graag contact met het thuisfront. Marco rijd ons naar pichelemu, maar daar aangekomen blijkt de winkel net siësta te houden. We moeten 2 uur wachten en Marco wacht geduldig met ons mee. We doen snel wat boodschappen in een grote supermarkt en oriënteren ons nog even bij wat winkels. Om klokslag 16.00 staan we bij de telefoon winkel voor een pre-paid kaart. Marco met gebrekkig Engels en wij met gebrekkig Spaans maar we redden het. Wat fijn om zo”n behulpzame man te ontmoeten die ons zomaar een dag mee op sleeptouw neemt. Op de terugweg stopt hij nog even om ons belangrijke plekken aan te wijzen en brengt ons vervolgens weer terug naar ons nieuwe thuis. Telefoonkaart, gereedschap en boodschappen zijn gekocht, we kunnen aan de slag.

Linda en ik denken dat we de “droomplek” gevonden hebben maar hiervoor moeten we wel heel veel bomen verwijderen. We hebben de komende weken mooie taak voor de boeg.

We missen ook thuis. We missen onze vrienden, mijn ouders en soms bekruipt mij het gevoel dat ik ook mijn broer nu alleen achter laat. Ik weet dat we en ook ik alles gedaan hebben om te zorgen voor een mooi afscheid maar het voelt soms ook dat ik hem in de steek laat en dat doet pijn…. ik probeer mij voor te stellen hoe het zou zijn als Linda er niet meer was, de avonden zouden stil en alleen voelen en er zijn zoveel van die momenten. die nu zo gewoon zijn, die kus, die arm om je heen, dat luisterend oor, degene die de zorg voor de kinderen overneemt als he zelf even aan je tax zit. Maar dankbaar ben ik ook voor het feit dat mijn ouders nu naast hem staan en hem ondersteunen naar al hun mogelijkheden. Onze reis gaat verder, in mijn hart zijn we met elkaar verbonden en gelukkig hebben we dankzij Marco nu ook weer de beschikking over internet en FaceTime en dat maakt ver weg toch ook wel weer heel dichtbij.

Love you all

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.