De Andes genieten met hoofdletter G

Vrijdag staan we bepakt en bezakt bij school. We hebben een uitnodiging om met mauri en kara mee te gaan naar Termas del Flaco. Ook Noah en Brinly met hun vijf kinderen gaan mee. We kunnnen slapen bij de ouders van Mauri die in het hoogseizoen een winkeltje runnen. Termas del Flaco staat bekend om zijn natuurlijke warmtebronnen en de foodprints of the dinasour. Geen idee wat we ons erbij voor moeten stellen.

Maar na alle stress rondom de bouw of beter gezegd vooral het niet bouwen van ons huis hebben we echt zin om meer te zien dan alleen La Sirena. De droom om yoga te combineren met reizen blijft in ons hoofd spoken. Het zou toch geweldig zijn dat je naar mooie plekken kunt reizen en daar mbv yogalessen in het hoogseizoen inkomen mee te krijgen. We hebben in elk geval hier ervaren dat er zeker voldoende animo is voor het organiseren van yogalessen op de camping. Maar goed we gaan nu eerst genieten van een lekker weekend weg. Onze eerste bezoek aan de Andes.

Ik verbaas mij erover dat het ‘maar’ 200 kilometer rijden is en we er toch zo’n 6 uur over rijden. Ik ben echt benieuwd welke wegen we dan moeten trotseren want echt snel rijden we blijkbaar niet. Wat ik weet is dat de laatste 60 kilometer een onverharde weg is. Dit is trouwens iets wat je hier in chili met enige regelmaat ziet. De hoofdwegen zijn over het algemeen geasfalteerd maar veel zijwegen ook in dorpen zijn dan niet meer verhard.

We rijden eerst naar San Fernando wat ongeveer op 2 uur rijden van pichelemu ligt. Daar doen we de nodige inkopen voor het weekend wat je schijnt in het dorpje in de Andes niet veel te kunnen krijgen. We hebben drie mensen van de crew mee die ons in de Andes zullen vergezellen. Zodra we San Fernando uitrijden verlaten we de verharde weg en zien we het landschap snel veranderen. Het wordt veel heuvelachtiger en we rijden langs een met een rivier mee omhoog. In totaal zullen we gedurende deze autorit ongeveer 1200 meter gaan stijgen maar zo’n 1900 meter hoogte. Bij een politiepost moet je je blijkbaar aanmelden en later blijkt dat je op vaste tijdstippen zowel naar boven als naar beneden mag rijden. Later zou blijken dat dit geen overbodige luxe is. Het terrein wordt als maar rotsachtiger, de rivier komt alsmaar dieper onder ons te liggen en de weg wordt als maar ruiger. Ik ben dolenthousiast en blij dat ik ondertussen de nodige ervaring heb en vooral vertrouwen heb in onze auto. Wat ben ik blij dat Pablo ons geadviseerd heeft om een degelijke auto te kopen. Het voelt gewoon enorm veilig. De weg wordt met het verstrijken van de kilometers als maar smaller en ik een kleine karavaan vervolgen we de weg omhoog. Ondertussen hebben de ouders van mauri ons ingehaald. Wij hebben om droneshots te maken uiteraard meerdere keren moeten stoppen.

Wat is deze omgeving gaaf. Ik ben veel in Oostenrijk en Zwitserland geweest maar deze bergen zijn toch echt anders. Er zit veel meer kleur en in de verte zie je de besneeuwde sneeuwtoppen. Voor mij is dit echt helemaal het einde. Linda en ik discussiëren altijd over onze droomplek. Linda houdt meer van de tropische zee en voor mij zijn bergen met watervallen en rivieren toch veruit favoriet.

Tegen een uur of acht met ondergaande zon bereiken we het kleine pittoreske dorpje. Het doet ons denken aan het bergdorpje Sapa in Vietnam. Op de straten branden vuurtjes waar mensen omheen staan. Er wordt gitaar gespeeld en gezongen. In de verte zie je de stoom van de warmtebronnen. Echt geweldig!

Het is bijzonder dat je ook nu weer mensen ontmoet op school die je zo meenemen naar deze plek waar we niet eens het bestaan van wisten. We zijn zo blij met deze school de energie en vooral de warmte van de mensen. Meer dan de helft van de kinderen heeft een vader of moeder die Engels spreekt en je ziet dan het Engels van de meiden weer met sprongen vooruit gaat.

Maar goed we genieten van de avond en gaan niet te laat naar bed om morgen op zoek te gaan naar de foodprints of the dinasour. Het klinkt als een soort sprookje. De wandeling met 11 kinderen in de leeftijd van 3 tot 15 jaar gaat uiteraard niet heel snel maar we genieten met volle teugen van de mooie vergezichten de diversiteit aan kleuren waar we ook nog in de verte de besneeuwde sneeuwtoppen kunnen zien. Het zal wel zoals Linda het altijd zegt weer Schaapveld geluk zijn maar we hebben weer een stralende dag. De zon schijnt volop. Na ongeveer twee uur zien we in de verte echt de foodprints. Het verhaal gaat en het is archeologisch onderzocht dat er 120 miljoen jaar geleden een vulkaanuitbarsting is geweest. De grond was bedekt met lava en door regen is er uiteindelijk modder onderstaan waar drie soorten dinosaurussen over gelopen hebben. Zoals we ook met de modder oven hebben gezien wordt dit echt steen. Vandaar dat de voetafdrukken zolang kunnen blijven bestaan. Het is toch echt bijzonder dat je nu bij voetafdrukken van een dinosaurus staat.

We genieten heerlijk van de omgeving, het samenzijn, het eenvoudige leven en ook even geen verbouwingsstress. We lezen soms wel eens op Facebook dat mensen denken dat we een betaalde vakantie aan het vieren zijn maar de werkelijkheid is echt anders. Het leven van Linda en mij was en is perfect in balans en we hadden een goede balans tussen werk en privé. Allebei werkten we parttime en we hadden voor de kinderen geen naschoolse opvang nodig. Vrijdag was de vaste logeeravond en dagelijks speelden er veel vriendinnen van Jana en Inez bij ons. Hier in chili wordt veel tijd opgeslokt door het creëren van een nieuwe droom. Een mooie uitdaging van niets iets moois creëren maar aan de andere kant vergt dit ook wel veel van de balans. Vandaar dat na weken van verbouwingsstress deze trip als een zeer welkome afleiding komt.

We lopen langzaam terug richting het dorp waar we eerst verrast worden door heerlijk zelfgemaakte empanadas en daarna wordt de barbecue aangestoken voor een heerlijk avondmaal. Bij het invallen van de avond gaan we met zijn allen naar de warmwater bronnen. Hier hebben ze de vorm van een vijver. De randen zijn afgezet met een rand en hekjes. Op drie plekken kunnen we erin met een trapje, het water is heet. 40 graden en op sommige plekken nog heter. Het ruikt naar zwavel en heet voelt super zacht omdat er heel veel klei in zit, eigenlijk lopen we op een dikke laag zachte klei die wel tot je kuiten komt, het overige water komt tot mijn borst. De kinderen kunnen dus lekker zwemmen. Wat hebben we genoten, lekker ontspannen en spelen in super warmwater en dat onder een prachtige heldere sterrenhemel. Iedereen gaat moe en voldaan naar bed.

De volgende dag starten we langzaam op. We genieten van de opkomende zon die prachtige kleurenspel geeft op de omliggende bergen. Tegen een uur of twaalf is het lekker warm en gaan we voor de eerste keer de droom van Jana realiseren; paardrijden. We gaan met zijn allen paardrijden in de Andes. Per gezin hebben we twee paarden tot ons beschikking. We hebben een uur, dus per toerbeurt zitten de kinderen en Linda op het paard. Zij zijn vrij te gaan waar ze willen en lopen de wijdse bergen van de Andes in. Ik neem mijn moment om even lekker een uur met piplala te gaan wandelen. Wat is dit toch een prachtige omgeving en wat zijn we aan het genieten. Linda besluit nog een uur met Jana alleen te gaan. Even een mama en dochter momentje. Jana geniet hier zo veel van en ik vind het zo mooi om te zien hoe die twee stralend weg stappen. Ondertussen gaan wij terug naar het dorp en pakken we de spullen weer in, kopen een cadeautje voor Eva en bereiden we een lunch.

Na de lunch is het tijd om weer te vertrekken. We willen rustig terug rijden en ook de tijd nemen om onderweg nog hier en daar te stoppen om even mooie foto’s te maken en stukjes te wandelen. Rond acht uur zijn terug in San Fernando om daar bij de grote bouwmarkt inkopen te doen. Morgen weer vol energie aan het werk.

Dit weekend was genieten met de hoofdletter G

Namaste Jeroen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.