Door mijn eigen ogen

Blog Jeroen

Wat een drukte en wat een zelf gecreëerde hectiek. Nu weet ik weer waarom ik een hekel heb aan things to do lijstjes. Ze creëren een bron van stress en er komen iedere keer weer nieuwe dingen op een lijstje.

Aan de andere kant ben ik enorm trots op het resultaat van de afgelopen twee weken. Daar waar iedereen dacht dat redden ze nooit hebben Linda en ik echt enorm veel werk verzet en wordt het huis nog warmer en mooier dan dat we in onze gedachten hadden durven dromen. De blikvanger is toch echt wel de keuken. Hij staat daar zo gaaf. Maar het is ook gaaf om te zien dat alle spullen die we in twee keer rijden naar Santiago hebben gekocht echt mooi bij elkaar passen. Ook de salontafels is ook zo”n pronkstuk.

Mede dankzij Mauri hebben we een betrouwbare loodgieter gevonden die echt zoals afgesproken op maandag begint met de wc en de badkamer. Hij geeft gezegd dat hij in drie dagen de badkamer zou kunnen betegelen, de urinoir kan plaatsen en alle waterleidingen kan leggen. We krijgen ook warm water in de keuken. Het is echt een vakman en ze komen iedere dag met zijn tweeën werken, waardoor eigenlijk maandagavond al alle leidingen klaar zijn. Om ze te testen bestel ik voor dinsdag water. Zo kunnen we snel eventuele lekkages opsporen voordat ze beginnen met het betegelen van de muren en het plaatsen van de douchebak.

Op dinsdagochtend er om 11 uur zijn er twee medewerkers van de gemeente om ons een aantal vragen te stellen, op dat moment zijn we officieel geteld en dus ook inwoner van chili. Om te voorkomen dat we vragen wellicht niet begrijpen nodigen we Pablo en Henan uit om ons bij te staan. Uiteraard maken zij hier tijd voor. Ik merk dat het verstaan van de Spaanse taal steeds beter gaat maar dat ik het spannender vind om te reageren. We redden ons prima en daar waar we het niet redden zorgen we dat we iemand hebben die het voor ons kan vertalen.

Als ik getoeter hoor weet ik dat het water eraan komt en dat ik snel nog even de watertank kan vullen zodat Antonio de loodgieter verder kan gaan met de badkamer.

Ik klim op de watertank en het is de eerste keer dat ik erop sta naast de watertank. Om de leidingen te plaatsen heeft Antonio de watertank iets verdraaid waardoor die redelijk op de kant van het platform staat. Wat heb ik hier een hekel aan. Ik heb zo last van hoogtevrees en nu sta ik hier op het plateau ruim 2 meter boven de grond. Ik merk ook dat het water nog een behoorlijke druk heeft waardoor mijn armen snel verzuren. Ik roep Linda om bij mij te komen staan en de slang onderaan vast te houden. Het vullen van de watertank duurt mij echt veel te lang en ik bedenk ondertussen allerlei manieren in mijn hoofd hoe ik ervoor kan zorgen dat ik hier nooit meer op hoef te staan. Wat ik sta echt met knikkende knieën die slang vast te houden. 2000 liter, 2500 liter, 3000 liter gelukkig we zijn er bijna. Ik kijk nog 1 maal in de watertank en roep “stop’ okay full!”

Ik kijk naar hem en dan…… eigenlijk weet ik het niet eens meer. Ik lig op de grond en kruip naar voren een poging te doen om adem te krijgen. Ik krijg geen lucht hoor Linda roepen en het enige dat ik wil is liggen en slapen… het moment van geen ademhalen. Ik heb echt geen flauw idee hoe lang maar dat blijft op mijn netvlies gebrand staan. Linda schreeuwt tegen me… Ik weet ook niet wat het moment was maar ergens vond de kracht om diep in te ademen en mijzelf tot rust te manen. Ik voelde mijn been echt pijn doen. Langzaam ben ik begonnen om mezelf te onderzoeken of ik alles nog kon bewegen. Ik was oprecht blij dat ik mijn benen en armen kon bewegen en vooral ook geen pijn voelde aan mijn hoofd en nek. Iemand heeft mijn kleren uitgedaan en ik weet dat ik bij een auto ben gekomen. Het was echt eng om te ervaren dat ik mijn eigen lichaam op het moment dat lin reed naar het hek niet onder controle kreeg. Ik klappertande en kon er niet mee stoppen. Mijn lichaam ging rillen en de zwarte vlekken kwamen voor mijn ogen. Ik voelde pijn aan mijn been en kon zien dat dat er behoorlijk gehavend uitzag, maar de rest van mijn lijf leek wel verdoofd.

Boven stond de ambulance te wachten en weet ik nog dat ik op de brancard moest liggen. Voor de rest was ik doodmoe en wilde ik maar 1 ding: slapen. Ik weet dat ze allerlei dekens over mij heen legden, ik een infuus kreeg en ze direct bloeddruk en zuurstof gingen meten. Ik kreeg het langzaam warmer en stopte met klappertanden.
Verder deed mijn lichaam pijn vooral als ik me moest verplaatsen van de brancard naar het bed in het ziekenhuis. Ik wilde het liefst zo min mogelijk bewegen.

Er werden foto’s gemaakt en nogmaals foto’s gemaakt en geen flauw idee meer hoe laat het was maar op een gegeven moment zei iemand dat het okay was en ik naar huis mocht. Voorzichtig zette iemand mij in de rolstoel en zodra ik rechtop zat voelde ik mij enorm licht in mijn hoofd worden. Zo’n gevoel dat je je ogen niet open kunt houden. Iemand controleerde mijn bloeddruk en blijkbaar was dat niet goed en moest ik in allerijl weer gaan liggen. Kreeg ik twee infusen geprikt en stond een verpleger naast me zakken vloeistof leeg te drukken. Ik had het extreem koud en wilde eigenlijk alleen maar me ogen dicht doen. Later hoorde ik dat op het moment dat ze mijn bloeddruk meten die helemaal onderuit ging naar 70/33 .

Ik was blij om te horen dat ik hier mocht blijven. Ik zou echt niet weten hoe ik thuis moest komen en waar ik moest liggen. Mijn hele lichaam deed nu pijn en ik wilde alleen maar zo stil mogelijk blijven liggen. Iedere keer als ik op moest staan om te plassen voelde ik mijn lichaam en het voelde alsof ik op beton terecht was was gekomen. Voorzichtig probeerde ik iedere keer mijn lichaam te bewegen maar alleen al in bed draaien koste me al zoveel moeite. We gaan de nacht in en morgen gaat het hopelijk weer wat beter.

Namaste Jeroen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.