Focus op herstel

Blog Jeroen

Vanaf het begin heb ik tegen Linda gezegd dat ik vooral pijn had aan de achterkant van mijn been had en rechts onderin mijn rug. Mijn hele lijf deed pijn maar ik merkte dat als ik moest draaien in bed ik erg veel pijn had onder in mijn rug. Dit voelde als een ander soort pijn. De pijn in mijn been was niet zo verwonderlijk want daar was het vel vanaf geschaaft. Ik had er echter geen rekening mee gehouden dat ik een ruggenwervel gebroken zou hebben. Adem in adem uit.

Aan de andere kant was ik dankbaar, oprecht dankbaar dat ik niet op mijn nek of op mijn hoofd was terecht gekomen en ik interne bloedingen had. Dit had zoveel slechter kunnen aflopen. Bij die gedachten liepen de tranen over mijn wangen. Ik was dankbaar dat mijn lichaam zo sterk was dat het de klap had opgevangen. Dankbaar voor het feit dat ik veel kennis heb van ademhalingstechnieken en ik direct in het ziekenhuis ben begonnen met mijn ademhalingsoefeningen. Maar goed ik wist ook dat alle plannen die Linda en ik gemaakt hadden de ijskast in moesten en dat hoe hard wij ook gewerkt hadden om Yvonne, Dirk en Stijn in ons nieuwe huis te mogen ontvangen dit niet de vakantie zou worden die ze gewend waren.
Normaal was dit de week geweest waarin we samen allerlei mooie plekken zouden bezoeken maar dat zat er helaas niet in. Gelukkig had Linda al contact met ze gehad en waren ze op de hoogte dat dit ook voor hun anders zou zijn. Zij wilden dolgraag naar ons toe om nu gewoon even hier bij ons te zijn.

Maar wat ben ik trots op Linda die met steun van zoveel mensen het voor elkaar heeft gekregen dat ik vanuit het ziekenhuis direct naar ons nieuwe huis kon gaan. Linda had zelfs via Pablo en hernan hoge bedden kunnen regelen en ook de directrice van school had bedden gebracht zodat we met zijn allen in het nieuwe huis konden slapen. Deze stonden namelijk op de planning voor deze week. De afspraken om bedden op te halen waren al gemaakt.

Het huis begon al echt ons thuis te worden en het was gaaf moet zien dat de kachel er stond en de badkamer af was. Wat was er hard gewerkt in de drie dagen dat ik in het ziekenhuis had gelegen.

Maar goed mijn focus lag op herstellen en het enige wat ik nu kon was op bed liggen en proberen vooral mijn been weer zo snel mogelijk goed te kunnen bewegen. Mijn rug deed zeer maar het was niet extreem. Ik heb direct na mijn slechte ervaring met de morfine in het ziekenhuis wat vermoedelijk de oorzaak was dat mijn bloeddruk zo onderuitzakte besloten om geen medicatie meer te nemen. Daarbij was ik zo veel beter instaat om mijn eigen lichaam te voelen.

Verder heb ik meteen besloten om een persoonlijke yogareis te maken die bestond uit heel veel ademhalingsoefeningen en eenvoudige oefeningen om mijn buik en rugspieren sterk te houden. Maar het was niet eenvoudig. Wat had ik aan flexibiliteit ingeleverd. Ik was net een stijve plank. Dit is wat het is en yoga gaat niet over flexibiliteit, het gaat over ademhaling!

Ik heb ook besloten dat ik een lang gekoesterde droom nu in vervulling zou laten gaan. Om mijn tijd hier liggend op bed zinvol te besteden heb ik besloten om mijn ervaringen en inspiraties op te gaan schrijven. Het moet een gemakkelijk leesbaar boek worden, bestemd voor iedereen, met eenvoudige oefeningen en tips hoe je mindful kunt leven en kunt leren accepteren wat er is. Thema’s waarover ik graag wil schrijven zijn de kracht van ademhaling, stilte en natuur, inspiraties vanuit het boeddhisme en de yogafilosofie, leren dromen en verbeelden, dankbaarheid, loslaten. Thema’s die mij en ons inspireren om gelukkig en eenvoudig te leven.

Op vrijdag komen dan eindelijk Yvon, Dirk en Stijn . Goede vrienden die we bij “toeval” 8 jaar geleden op een camping in Italië hebben ontmoet en waar we inmiddels veel mooie momenten en vakanties samen hebben gedeeld. Het is een vertrouwd en warm weerzien. Ze komen precies op het goede moment. Een moment waarop de ergste stress achter de rug is, ik weer thuis ben in mijn vertrouwde omgeving omringd door Linda en de kinderen en weer samen met hun naar voren kan kijken. Het is zo vertrouwd dat ik mezelf ook niet groter of anders hoef voor te doen dan wie ik ben. Ik vind het heerlijk om te zien dat Dirk zich dagelijks vermaakt met de buitenkeuken en er de meest mooie culinaire hoogstandjes mee maakt. Linda en Yvonne die samen met de meiden gaan paardrijden, de markt bezoeken en een middag met zijn allen naar de oude watermolen gaan.
Ze trekken er gelukkig samen op uit en genieten van de mooie omgeving rondom pichilemu. We eten iedere avond gezellig samen. Dean geniet van de aanwezigheid van Stijn en gaan samen surfen en Stijn gaat ook een dag mee naar de Spaanse school. Het is eenvoudig en simpel maar met veel aandacht en liefde voor elkaar.

Op woensdag is Stijn jarig en ook hier maakt chefkok Dirk weer een fantastische maaltijd uit de oven waarbij ook nog Marco Nancy, Jacoba en Clara aanschuiven. Clara is getrouwd met een Chileen en runt hier een bakkerij waar ze de meest lekkere broden verkoopt. Stijn heeft een heerlijke verjaardag op de set (zoals hij dat grappig zegt) van Helemaal het Einde.
We hebben heerlijke dagen waarin we een mooie combinatie vinden van klusjes in het huis en leuke, gezellige dingen doen en ik vooral de rust voel om op mijn bed te liggen. Daarbij wordt Linda enorm ontlast in haar huishoudelijke taken, zodat zij allerlei praktische dingen nog kan regelen en overhuiven vanuit het kleine huisje. Dirk bouwt tussen het koken en broodbakken door nog even de tafel en bankjes, wat al weken op ons lijstje staat en zo sluiten we woensdagavond af met een bbq ter eren van de verjaardag van Stijn aan een geweldige drie meter lange tafel.

Op donderdag nemen we afscheid en vallen Linda en ik even in een dip. De things to do lijstje is nog steeds lang, de regen komt er aan en dat vraagt om een flinke voorraad hout, afkitten van de ramen, een plint voor de buiten deur, bekisting van de generator, dak op de schuur en ga zo nog maar even door. Het huis is bewoonbaar maar de puntjes moeten nog op de i. De afgelopen weken heeft Linda het erg druk gehad en is er weinig ruimte geweest om haar verdriet en paniek een plek te geven. Ze weet eigenlijk even niet hoe ze het moet gaan doen de komende weken in de wetenschap dat ik het hobbelige terrein niet af kan en zij de volledig de zorg voor de kinderen en alle activiteiten in haar eentje moet doen. Tranen stromen over onze wangen. Het gemis naar Nederland is nu wel erg groot. Linda gaat in haar doe modus, zit strak in de planning en heeft geen rust in haar kont. Ik lig in mijn bed, een weet dat ik mijn opgelegde rust moet accepteren. Het enige wat ik nu voor mijn gezin kan doen is positief blijven en mijn goede humeur behouden, hoe frustrerend het soms ook is. Adem in en adem uit.

Namaste jeroen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.