Green en clean

Blog Jeroen

We zijn weer een week verder. Een week waarop de blaren op mijn handen staan, de plek waar wij willen gaan ontwikkelen steeds zichtbaarder wordt, en we wederom mooie mensen ontmoeten. De plannen worden steeds concreter maar het gemis van vrienden en vooral van een goed gesprek wordt vooral bij Linda steeds intenser. Voordat we aan dit avontuur begonnen wisten we al dat het voor Linda, mijn liefdevolle avonturier, het een aardige uitdaging zou worden om haar draai op 1 plek te vinden. De dagen hebben weer een routine. Ik ga vaak s’ochtends naar het ‘land’ om daar bomen weg te slepen en ons terrein verder te ontwikkelen. Linda is, het klinkt bijna traditioneel, bezig met ons Tiny house opgeruimd te houden, de was te doen en lekker te koken. Uiteraard helpen zij en de kinderen mee op het land.

De twee dagen dat we de auto hebben trekken we erop uit en toen ik laatst naar de yogales was gegaan zag ik dat er twee yurts stonden. Ik wilde die heel graag een keer samen met lin van binnen zien om te kijken of dit dan wellicht ons toekomstige huis kan zijn. De yurts hebben een doorsnee van 7 meter. Hebben een lichtkoepel op het dak en twee kleine raampjes. Wij hebben veel vragen over isolatie, vocht, tocht en natuurlijk de prijs. We spreken af dat de eigenaar bij ons op het land komt kijken en dat we dan verder in gesprek gaan. De inrichting is fantastisch en het blijkt dat de eigenaar al zijn spullen uit Jakarta in Indonesië laat komen.

Hoewel we weten dat het niet echt mindfull is om landen met elkaar te vergelijken merken we dat we veel in gedachten bij onze reizen door azie zijn. We missen eigenlijk allemaal de zwoele avonden, de eetcultuur, het avontuur, de blauwe zeeën met witte stranden en wellicht nog wel het meest het avontuur. Nee chili heeft helaas nog niet ons hart gestolen.

Er is een erg vreemde eetcultuur, bestaande uit in onze ogen veel heel veel fastfood. Empanadas ( deeg gevuld met kaas en wat jij erbij wilt) patatas fritas, completos (hotdog met veel mayo en advacado) veel vet en gefrituurd eten.

Helaas is dat ook duidelijk zichtbaar op straat. Er lopen erg veel dikke mensen en helaas ook veel kinderen.

Wat verder opvalt is dat dit land leeft op krediet. Een gemiddeld dagloon ligt voor een leraar of een metselaar op ongeveer 20.000 tot 30.000 peso’s. Dat is ongeveer tussen de 30 en 40 euro per dag.

Boodschappen daarentegen zijn duurder dan in Nederland. Wij zijn meer geld kwijt met boodschappen dan in Nederland en er is beduidend minder variatie. Auto’s telefoonabonnement en zijn zeker net zo duur als in Nederland en ook uit eten en attracties zijn zeker niet goedkoop. Daarom leeft iedereen hier bijna op krediet. Zelf je boodschappen kun je in termijnen betalen. Iets wat volgens mij nooit goed kan blijven gaan.

Veel Chilenen die wij spreken maken ze hier ook oprecht zorgen over. Verder schijnt er een groot verschil te zijn tussen de steden en het platteland. Dit zullen we in de loop van de tijd ervaren.

Halverwege de week komt de eigenaar van de yurts langs, al snel wordt duidelijk dat er een langere levertijd op de yurts zit dan verwacht en dat hij zelf eigenlijk te druk is om met ons te ontwikkelen. Linda en ik zijn super enthousiast over de sfeer van yurts, maar of het haalbaar is voor de winter is wel een punt van discussie.
De eigenaar van de yurts wijst ons op de mogelijkheden van werken met modder en bied ons aan om een dagje mee te komen helpen in hoe maak je modder. Maar het moest wel gelijk die dag. Prima we springen met zijn allen achterin zijn pick-up en gaan naar het werkterrein naast de yurts. Ignacio gaat met ons aan het werk. Het blijkt een super ontmoeting te worden. Hij is docent Engels, bouwvakker en super sociaal. We kletsen veel, lachen en stellen hinderde vragen. Het maken van modder is vooral een heerlijke ervaring. Het voelt als spelen en kliederen.

Er is een duidelijke klik tussen ons en Ignacio en wij nodigen hem uit om bij ons langs te komen. Twee dagen later zit hij bij ons aan de tafel en bespreken wij onze plannen. Wij vragen hem of hij ons wil helpen bij het verwezenlijken van ons plan. En hem de vraag om daar goed over na te denken.

Maar goed. Fijn dat Linda en Pablo er nog zijn. We spreken samen af op de kermis waar we samen weer hilarische momenten beleven. Met zijn allen gaan we in de ‘achtbaan’ en het piratenschip waar je blij bent dat de schroeven er blijven inzitten.

Onze reis gaat verder. De plannen waar we willen gaan wonen en hoe we ons geld willen gaan verdienen worden steeds concreter en we gaan voelen en ervaren of we hier kunnen en willen gaan wonen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.