Heimwee

Blog Linda

Je bent altijd op de juiste plek op het juiste moment. Het is zo’n mooie oneliner. En ergens geloof en voel ik ook wel dat het zo is, maar in mijn hoofd is het soms lastiger om mijn gevoelens te begrijpen, er niet over te oordelen. Er zijn momenten dat ik het hier geweldig vind. Dat ik intens kan genieten van de prachtige natuur, de tijd, de vrijheid en vooral van al de tijd die we met het gezin kunnen doorbrengen. De kans om een geheel nieuw bestaan op te bouwen zonder dat je daar financiële risico’s voor hoeft te nemen en te onderzoeken of Jeroen en ik instaat zijn om samen een bedrijf op te zetten en te runnen. Een prachtige kans waar we geen nee tegen en konden en wilde zeggen.

Tegelijkertijd is er een intens gemis, een gevoel van verscheurdheid, onveiligheid en verdriet. Een gevoel wat me soms kan overvallen bij het horen van een liedje, een opmerking of soms zelf bij een dikke knuffel. Ik realiseer me dat we ook even een periode van rust nodig hebben om alles weer een plekje te geven en simpel weg te verwerken.

De laatste tien weken voor ons vertrek zijn een ware ratrace voor ons geweest. Het casting proces voor HHE heeft parallel gelopen aan het ziektebed en overlijden van mijn schoonzus. We hebben keuzes moeten maken, waarvan we de gevolgen niet kunnen overzien, veel te snel afscheid moeten nemen van een dierbare, en ook zelf afscheid genomen van vele vrienden en familie, banen opzeggen, huis leegruimen en daarnaast nog heel veel regelzaken. Tien weken waarin ons hoofd overuren maakten en ons hart overliep van liefde, maar ook van verdriet. De agenda overliep en we onuitwisbare mooie momenten hebben gehad met vrienden en familie.

Vanuit deze emotionele rollercoaster komen wij hier en dat is ook wat soms op tv te zien is. Het hier zijn is een mooie les in acceptatie dat het is zo als het is. Het leven is en/en niet of/of. Daarmee bedoel ik dat je verdrietig en blij kunt zijn en dat die emoties elkaar helemaal niet hoeven tegen te spreken, het kan en mag er allemaal zijn. Dat klinkt eenvoudig maar voor ons is het soms best een uitdaging om geen waarde oordeel aan een emotie te koppelen. Een bekende uitspraak uit het boeddhisme is: zie emoties als kleuren. De ene kleur is niet beter of slechter dan de andere, het zijn gewoon kleuren en gezamenlijk maken ze een prachtig schilderij (van het leven).
Jeroen en ik zijn samen in de avontuur gestapt, of beter gezegd gedoken. We hebben uren gesproken over waar we dan ja tegen gingen zeggen, maar echt voorspellen konden we het niet. Een nieuw continent, een nieuw land, een nieuwe cultuur, wat houdt het TV-format in, waar zetten we onze handtekening onder, wat zijn de mogelijke gevolgen van op tv komen, we hebben er uren over gesproken maar de werkelijkheid is dat je het niet kunt voorspellen zolang als je er niet middenin zit.

Want het gaat net weer anders dan dat we van te voren bedacht hebben. Een belangrijke reden voor ons om ja te zeggen, was het feit dat het op ons pad kwam en we geen idee hebben wat de uitkomst er van gaat zijn, maar dat het past in onze leefstijl waarin we proberen te leven vanuit het principe dat het leven zicht ontvouwt . Dat je voordurend in beweging bent en dat alles steeds veranderd en dat met de stroom mee proberen te gaan. Wij zien het als een mooie kans die voor ons begon als een grappig mailtje op mijn verjaardag. Eindigde op de reserve bank om uiteindelijk toch als één van de drie gezinnen die deze kans krijgen.

Voor ons voelde het als een mega kans die klopt met ons levenspad alleen de timing was en is vervelend, maar daar hadden we geen enkele invloed op.

Deze week hebben jullie in de aflevering kunnen zien hoe we onze kijk op het leven proberen te door leven. Tussen de opname van jeroen die geraakt door mijn woorden over thuis en spelend in de kreek zit een half uurtje, want die tijd kost het om met crew en bepakking vijf hectare over te steken en een lastig stuk naar beneden te lopen. Ik kan zo genieten van het feit dat mijn man overal een feestje van maakt en samen met de kinderen ontdekt.

Wij genieten allemaal ontzettend van het buiten leven, de mogelijkheid om veel te leren over de natuur en vooral wat je allemaal kunt vinden en maken met natuurlijk materiaal van ons eigen stuk land. Het is grappig om te ervaren dat je met lokale mensen over je land kunt lopen en dat zij je dan planten en stenen aanwijzen die je allemaal kunt gebruiken, maar ook dat ze je vertellen hoe je er mee kunt bouwen. Voor ons voelt het soms als een onvruchtbaar stoffig stuk land, maar zij zien allemaal mogelijkheden en ik laat me daar graag door inspireren.

Ondertussen groeit bij ons ook de beestenboel. De kippen zijn er inmiddels al enkele weken en hebben helemaal hun draai en ritme gevonden. ’s Morgens lopen ze rond in de ren en ’s middags gaan ze met de haan op pad. Gelukkig brengt de haan al zijn hennen ’s avonds weer terug naar de ren en gaan ze uit zichzelf het nachthok in. Prachtig om te zien hoe ze Jeroen al herkennen en naar hem toe komen als hij fluit en hun eten komt brengen. Vorige week op de markt kwamen we kleine eenden en kippen kuikens tegen, deze lopen los rond bij ons kleine huisje. het ziet er super schattig uit en ze krijgen super veel aandacht van de kinderen. Onze wens is dat ze handtam worden en gezellig achter je aan lopen over het erf. De grote kippen zijn al te oud om ze zo tam te krijgen. Ook de eendjes hebben een nachthok, maar zonder een haan is het een hele klus om ze ieder avond te vangen en in het hok te doen. Ze verstoppen zich onder ons huis en met zijn vijven hebben we er een echte klus aan om ze er weer onderuit te krijgen. Het is leuk om te zien hoe snel de beestjes groeien en dat ze voordurend met zijn zessen het terrein rond om ons huisje verkennen. Piplala vind het allemaal prima. Hij kijkt er een keer naar en doet er niets op uit. Zelfs als de kids de kuikens tegen, op of onder hem neergezet worden vind het allemaal prima. Wat een schatje.

Als laatste aanwinst is er de kleine poes Loes. Jeroen was met de familie Wichen op de markt omdat Addie een weekje in Nederland was en deed snel voor ons ook wat boodschappen. Daar stond ze in een doosje gratis mee te nemen. Ze keek schijnbaar zo lief naar hem dat hij haar daar niet achter kon laten. Ik was compleet verrast toen hij thuis kwam met dat kleine rode monstertje in zijn handen, Jeroen houd immers niet van poezen,maar ook opslag verliefd. Het past hier en het kan een eenvoudige manier zijn om muizen bij je huisje weg te houden zoals de kippen de insecten weghouden. Wat is Loes een klein draakje. Ze springt in je broekspijpen, klimt overal op, hangt in pip zijn oren en valt je voeten aan maar kan ook zo heerlijk spinnen, vertederd tegen pip zijn buik aankruipen en heerlijk onder de dekens kruipen om bij je te slapen.

Nu is de beestenboel wel compleet. Het is super gezellig om alles zo over het erf te zien scharrelen. Dit is toch eenvoudig geluk. Ik hou er van.

Namaste Linda

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.