Het avontuur begint

Blog linda

De eerste aflevering is een feit en nu kunnen jullie op tv zien, maar ook hier lezen hoe ons avontuur zich ontvouwt. De maanden voor ons vertrek waren een ware rollercoaster en als mensen vragen waarom spreken ze zo slecht Spaans, dan is een van de redenen dat wij pas in september de vraag kregen, na een eerdere aanmelding begin juni, of wij nog interesse hadden om deel te nemen. In drie maanden hebben we besloten om onze banen op te zeggen, ons huis uiteindelijk verhuurd en ook helaas nog afscheid moeten nemen van een zeer dierbaar persoon. We hebben ervaren dat hoe kwetsbaar het leven is en hoe van de ene op de andere dag het leven totaal onverwachts er anders kan uitzien en je moet delen met een geheel nieuwe situatie.

Het was veel een ware rollercoaster waarin afscheid nemen centraal stond en je ook ergens voelt dat dit toch echt totaal iets anders is dan je koffers te pakken en weer op reis te gaan.

Nee, dit is echt van een totaal andere orde. Je krijgt en niet alleen wij, maar je omgeving krijgt te maken met het fenomeen tv. Voor ons maar ik denk voor velen geheel nieuw. Ik heb het ook vaak “de grote niet weten show” genoemd.

Het werk wordt gefilmd,je yogales, op school, bij volleybal, aan de rijn alle plekken, hobbies en mensen die je dierbaar zijn worden gefilmd. Ik heb echter mijn familie uit respect en liefde weg van de camera gehouden.
Het voelt soms naakt, kwetsbaar om ineens je “leven” te delen met de camera. Maar toch hebben we besloten omdat avontuur aan te gaan omdat het ook een kans is om nu voor het grote “publiek” voor te leven dat je altijd keuzes kunt maken, het leven niet maakbaar is, er ontzettend veel mooie behulpzame mensen zijn, het heerlijk is om rust en tijd aandacht te hebben voor je gezin, dat geluk niet zit in het bezitten van zo veel mogelijk materiaal, maar in eenvoud, tijd, verstilling, samen zijn, het genieten van de kracht van de natuur en dat je met de juiste hulp en ontmoetingen van niets iets kunt maken.
Dat is of dat zijn voor mij en ik weet ook voor lin en de kinderen reden om mee te doen.

Dus hier zit ik nu 18000 kilometer verder op een stuk land van 5 ha vol met eucalyptus bomen plannen te maken voor de toekomst en die ook weer los te laten omdat je ervaart dat er altijd weer momenten zijn die weer van invloed zijn op eerder gemaakte keuzes.

De reis ernaartoe verliep voorspoedig. We hebben onverwachts afscheid genomen van veel meer mensen dan wij hadden durven te vermoeden die voor ons nog een prachtig boek gemaakt hadden.

Wat waren we blij dat we na een vlucht van ruim 18 uur onze hond piplala weer in onze armen konden sluiten. Bij de laatste controle bleek dat pip een vaccinatie miste waardoor we ruim drie kwartier moesten wachten op een dierenarts die van betaling van 75 euro de juiste inenting gaf.

Vermoeid van de reis werden we opgewacht door de crew die ons nadat we wat gegeten en gedronken hadden verder begeleiden naar de bus die ons naar de eindbestemming bracht. Tot dan waren wij in de overtuiging dat wij in navidad terecht kwamen. Een rit van ruim 4 uur. Uiteindelijk na een lange stop bij een rivier met pip, een bosbrand kwamen we ruim 8 uur later aan in cahuil ik schat ruim een uur onder navidad.

Was dit nu het paradijs? Het is grappig om te ervaren hoe je mind gekleurd wordt door verwachtingen over hoe het zou zijn en de realiteit altijd anders blijkt te zijn.

Bij mij was paradijs heuvels, uitzicht op zee, zoet water, zwoele avonden maar de werkelijkheid was zover als wij konden beoordelen anders.

Sterke koude wind, veel bomen, prachtige sterrenhemels en een terrein waar heel veel moet gebeuren. Dat te bedenken dat we echt ver, ruim 4 km via het strand en ruim 8 via de weg, van de bewoonde wereld af zitten maakt het begrip paradijs een andere definitie.

Dit is echt Helemaal Het Einde….

Wordt vervolgd

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.