Mañana mañana!!

We zijn weer een week verder. Een week waarin we vaak hebben geroepen ” mantan drei”. Dit riep Jim een monnik bij happy healing home in het plaatsje Bang Pang Turm in Thailand altijd waar we tijdens onze reizen meerdere keren zijn geweest.
“Het komt wanneer het komt” betekent het en ook in Chilli is dit een spreuk die vaak van toepassing is. Iets wat in onze westerse samenleving bijna niet meer denkbaar is. Alles wordt gepland, alles gaat op tijdschema’s en alles gaat op afspraak en zelf op contractafspraken. We kunnen ons mateloos frustreren aan een trein die te laat is, aan post die te laat komt, aan files, wachtrijen bij het gemeentehuis. Alles gaat in Europa op tijd en tijd is geld.

Hier in chilli is dat echt anders. Een dagloon van een leraar, een bouwvakker of een gemeenteambtenaar ligt op ongeveer 25.000 pesos per dag. Dit is ongeveer 35 euro. Wij proberen ook altijd uit te leggen dat in Europa juist het arbeidsloon hetgeen is dat producten duur maakt. Hier dus totaal niet. Het werktempo ligt dan ook echt veel lager dan bij ons en reken er op dat als je iets bij een officiële instantie moet regelen je vaak uren kunt wachten. “Mantan drei”

Behalve wachten nemen ze het ook niet zo nauw met termijnen. Om een volgende stap in verdere ontwikkeling integratie en persoonlijke bewegingsvrijheid te zetten hebben we een RUT nodig. Een identiteitskaart waarmee je een auto kunt kopen, een bankrekening kunt openen en een telefoonabonnement kunt afsluiten. Deze zou eerst 16-1 al binnen gekomen zijn maar uiteindelijk was dit ruim drie weken later.
“Mantan drei”

Maar goed die van mij en Inez is binnen dus afgelopen week was het grote moment om de auto, die we al weken hebben, op mijn naam te krijgen wat we in San Fernando moesten regelen. De neef van Pablo woont daar.

Om er een leuke dag van te maken wilden we dit combineren met een lokale paardenmarkt. Deze markt was echter niet exact wat we bedoelden. Naast dat je hier paarden kon kopen werden er veel meer paarden in een groep verkocht per kilo voor de slacht. Vooral het geweld waarmee de paarden bij elkaar werden gedreven was vooral voorJana echt schokkend. Paarden werden met touwen en stokken geslagen om en dat snap ik wel uit eigen veiligheid ze in goede banen en hokken te leiden, maar het leek alsof ze ervan genoten. Jana onze grote paardenfan kon dit echt niet aanzien en verliet hevig geëmotioneerd de markt. Dit raakt mij dan, haar liefde voor paarden en daarmee ook haar eigen bewuste keus om vegetariër te zijn. Uit liefde.

Dieren zijn een belangrijk onderdeel in ons gezin. Piplala hoort er helemaal bij en ook onze kinderen zijn gewend rekening te houden met het feit dat wij haar niet de hele dag alleen thuis laten. Gelukkig zijn de familie Wichen altijd bereid om pip op te pikken, maar in principe nemen we haar altijd mee. Het maakt ons gezin compleet en tegelijkertijd willen we de kinderen ook de verantwoordelijkheid van het hebben van een huisdier bijbrengen.

Naast Pip hadden we thuis konijnen. Vier super lieve en tamme beestjes die vrij door onze achtertuin heen renden. We hebben ze weggegeven aan een zorgboerderij. Nu hebben we Loesje, kippen en hadden we eendjes. Zo ontzettend leuk om ze rond ons huis te zien scharrelen, steeds tammer te zien worden en ook de zorgzaamheid die onze kinderen en de buurkinderen voor de dieren ontwikkelen. Het gevaar van de vos hadden we niet goed ingeschat. De kuikens en eendjes hadden geen haan die hen steeds naar hetzelfde nachthok terug bracht. Het gevolg was dat wij iedere avond hen moesten vangen wat soms niet lukte omdat ze in het midden onder ons huis gingen zaten. Zij gaven de voorkeur aan die slaapplek boven het hok. Wij hebben ons geen moment gerealiseerd dat ze daar onveilig zouden zijn.

Maar goed, we verlaten de markt en ik ga naar de notaris om de auto eindelijk op mijn eigen naam te krijgen terwijl linda de kinderen meeneemt het park in voor wat ontspanning en een ijs. Na zoals hierboven beschreven weer twee uur gewacht te hebben en een belangrijke stap gezet. De auto staat op onze naam. Wat overigens wel grappig is, zonder dat ik hier ook maar 1 bewijs van heb. Ik heb geld betaald contract ondertekent maar ik niets geen kwitantie, geen contract niets. Dat komt nog. “Mag ik dan rijden?” Vraag ik. “Ja hoor” raar land soms.

Maar we hebben een auto. Nu kan ik eindelijk mijn yogalessen starten.

We worden uitgenodigd om samen met Juan en zijn vrouw die Engels praat mee te gaan lunchen. “Rij maar achter ons aan”. Geen idee waar we heen gaan maar we rijden tussen prachtige wijnvelden en komen uiteindelijk bij een erg mooi gelegen luxe restaurant waar polo wedstrijden gehouden worden eind maart. Wat een plek, groen gras, prachtig gestyled gebouw , mooie paardenstallen met prachtige paarden en heerlijk eten. Dit vind ik zo mooi. Lin en ik kunnen echt nu oprecht genieten van en accepteren dat het leven is wat het is. Zo zitten we in de eenvoud waar we net zoveel geluk ervaren en nu genieten we intens van een chique gedekte tafel met prachtig servies.

We genoten thuis ook van onze verzamelde spullen en ons mooie huis, maar zonder er aan vast te zitten. Dat is volgens mij echt vrijheid genieten daar waar je op dit moment bent.

We sluiten de dag af met het ophalen van een tweede grotere houtkachel die ik weer via Yapo.cl ( lokale marktplaats) op internet heb gevonden. Gelukkig is zij thuis en na weer heerlijk gestuntel in het Spaans rijden we met een houtkachel rijker naar huis.

We kunnen niet wachten tot ons huis komt. Dan breekt er weer een drukke periode aan, maar vooral ook erg leuke periode. Nu zitten we in een soort vacuüm. De bomen zijn gekapt en het wachten is op de retro om de wortels uit de grond te halen, onze grond te egaliseren en de vijver voor te bereiden.

De tijd gebruiken we nuttig door weer even de aandacht te focussen op het huiswerk en ook lekker te spelen en te surfen aan het strand. Dean en Inez hebben hun eerste echte surfles en vinden het echt gaaf. Ze trotseren het koude water om echt te gaan leren. Dean heeft in Sri Lanka al een keer een cursus gedaan en weet dus wat hij moet doen gewoon meters maken en oefenen, oefenen en nog eens oefenen. Voor Inez is het echt de eerste keer maar een streber als ze is zet zij zich 100% in om het te leren en geniet zij zichtbaar Onze laatste kleine meid wordt ook al weer zo groot.

De afgelopen week hebben we Stefan en Ilona niet neer gezien en besluiten we toch om samen met de familie Wichen een evacuatie te oefenen. Ik ben zelf echt oprecht benieuwd, hoewel er geen enkel accuut gevaar is, hoe lang we erover doen om de dieren te vangen en richting het strand te rijden.
Nadat de kinderen de lepels hebben kapotgeslagen op de pannen proberen we alle dieren te vangen. Mijn grootste zorgen zijn de poes en de eenden. Pip die roep je en hij komt. Maar de poes en de eenden luisteren niet. Gelukkig hebben we de poes snel te pakken, maar moeten we, omdat de tijd doortikt, 1 kip achterlaten. Die laat zich echt niet vangen. En in een echte noodsituatie zou ik ook echt niet de veiligheid van ons in gezin in gevaar brengen.

Namaste Jeroen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.