Ontmoeting

Blog Jeroen

We zijn blij dat het huis zich langzaam, maar wel verder ontwikkelt. We hadden gehoopt om eind maart in ons nieuwe huis te wonen, maar door alle vertraging met de bouw focussen we ons nu op eind april. In de Andes hebben we besloten om ook niet meer met modder te gaan werken in ons huis. Als we zien hoeveel moeite het kost om de leemoven naar onze maatstaven mooi te krijgen dan zien we het niet zitten om binnenshuis met modder te werken. Daarnaast kost het heel veel tijd en voelen wij haast om voor de komst van onze vrienden eind april, het huis slaap klaar te hebben. Verder zijn we echt bang dat het zodanige rommelboel wordt dat we besloten hebben om gewoon zoals we thuis ook hebben gedaan de muren eerst te isoleren en vervolgens met gipsplaten en latex verder af te werken. Om ons budget van 13.000.000 niet te overschrijden hebben we ook besloten om helaas onze vrienden minder te laten werken en wij zelf samen meer gaan klussen. Gewoon doen is ons motto. Leren door het te doen, want klus ervaring hebben we nul. Lang leven Google en YouTube waar mega veel info en tips te vinden zijn. Dus zodra de kinderen naar school zijn en ik weer terug ben van mijn yogalessen gaan we samen weer verder met klussen. Het leuke is ook dat Makka en ik een mooie relatie opbouwen en ik van haar yogalessen overneem als zij er niet is. In de maand maart en april run ik dus eigenlijk de hele yogaschool. Het is verder niet dat ik er enorm rijk van wordt, maar het is wel heerlijk om mijn passie met anderen te delen en je merkt dat er een vaste groep mensen ontstaat die meerdere keren per week naar de les komen. In totaal heb ik nu zo’n 1000 euro verdiend. Niet onaardig toch?

Terwijl Linda en ik aan het klussen zijn horen we opeens een auto aankomen. Ik loop richting de weg en tot mijn grote verbazing zie ik daar een landrover staan met Nederlands kenteken. Dit kan toch niet waar zijn. Uit de auto stappen een man en een vrouw en vier jongens. Niels en Miranda reizen al ruim 10 maanden met de auto door zuid Amerika en via haar zus had Miranda van het programma gehoord. Op de plek waar ze geslapen hadden bij de de Nederlandse eigenaar van Punto hollandaisa hadden ze gehoord waar de Nederlanders verbleven. Op goed geluk zijn ze er vervolgens heen gereden en hebben ze de eerste afslag genomen. Daar kwamen ze bij ons oude huisje aan waar wij niet waren. Vervolgens hebben ze de tweede afslag genomen en kwamen ze bij ons nieuwe huis aan. Eigenlijk puur toeval dus, maar de ontmoeting was er een van herkenning. Er was een bijzondere klik vanaf het eerste moment. Ik wilde dolgraag met ze ruilen en zeker na onze geweldige ervaring in de Andes wilde ik meer van het land zien in plaats van de hele dag klussen.

Ik wilde dolgraag in hun auto rijden en heb ze vervolgens gevraagd om, als verrassing voor Dean Jana en Inez, de kinderen van school op te halen met hun auto. Wat een bijzondere ervaring, maar ook respect om nu het zijn zessen en de eerste zes maanden met zijn zevenen, in deze auto rond te rijden. Het ziet er zo ontzettend gaaf uit. Vrijheid, op plekken komen waar je met openbaar vervoer niet kunt komen en gewoon altijd de mogelijkheid hebben om ergens te stoppen en te slapen als je op een plek komt waar je wilt blijven. Dit lijkt mij het ultieme gevoel van vrijheid. Maar zoals alles heeft dit ook een keerzijde. Voor de kinderen betekent het ook lange dagen in een auto zitten wat ook heel saai kan zijn. Stress hebben als je problemen met de auto krijgt op plekken waar je ver van de bewoonde wereld zit. Maar wat ziet het er gaaf uit.

Ik zie nog de verwondering van Dean als ik op school aankom met vier jongens in de leeftijd van 4 tot 16 jaar. De klik is er gewoon en ik nodig ze vervolgens uit om zolang als ze willen op ons terrein te verblijven. Niels en Miranda hoeven er eigenlijk niet lang over na te denken. Dat is wellicht wel het mooie van deze manier van leven. We leren om met een groot hart en een groot hallo naar mensen te reageren zonder ook maar een verwachting te hebben. Dat is zo mooi aan reizen, je ontmoet vaak mensen met een gelijke energie en je hebt geen verwachtingen naar elkaar. Je ontmoet elkaar in de puurste vorm. Ik weet nog goed dat wij door Cambodja aan het reizen waren en geconfronteerd werden met veel armoede. De armoede konden we niet oplossen. Maar wat we wel konden doen is iedereen met een grote glimlach ontmoeten.

Ik zou eigenlijk iedereen willen uitnodigen dit vanaf nu te gaan doen. Soms verbaas ik mij wel eens over de op opmerkingen die gemaakt worden op de Facebook pagina van helemaal het einde. Gelukkig ben ik niet de enige die zich soms oprecht schaamt over taal, oordeel, woordkeuze en zelfs ordinaire scheldpartijen die er onderling zijn. Als al deze mensen vanaf vandaag nu eens zouden starten met de vraag ” hoe zou ik zelf benaderd willen worden” en tegelijkertijd ons en elkaar met een glimlach tegemoet zouden treden dan zou de wereld er vanaf morgen echt anders uitzien.

Dat is wat wij willen voorleven. Gewoon Hallo naar iedereen, openstaan voor mensen, focussen op de overeenkomsten en talenten en niet de verschillen en vooral elkaar respecteren. We hoeven niets met elkaar, maar laat elkaar in de waarde.

Ik ben echt oprecht dankbaar voor deze ontmoeting en we hebben gewoon een bijzondere klik. Zonder moeite kunnen we uren met elkaar kletsen, genieten van al die kinderen om ons heen en we laten Niels en Miranda graag kennismaken met de warmte van de Chilenen om ons heen, we gaan naar Marco van de camping, naar Klara waar we ons brood kopen, naar Pablo en Herman waar Linda en Miranda samen heerlijk gaat tutten en de kinderen genieten met elkaar van surfen en skaten bij Allaia. Een superluxe hotel met een bouldermuur en een skatepark. Terwijl wij genieten van een lekker glas wijn en en fenomenaal uitzicht genieten de kinderen van elkaar. Noah en zijn kinderen sluiten goed aan, waardoor het dagelijks een feest/ speel/sport en surf festijn wordt. Door de vele extra handen in en rond ons huis lukt het om iedere dag te klussen van 08. 30 tot 14.00 en dan ’s middags leuke dingen te doen. Binnen een week staan alle gipswantjes en is Linda al begonnen met de eerste muren stukadoren en de plafons te schilderen.

Een dag wordt een hele week en op vrijdag organiseren we nog een gezellige avond met het gezin van Niels & Miranda en 4 kids, Noah & Britley en 5 kids en wij zelf met zijn vijven. Wij kunnen enorm genieten van dit soort gezellige avondjes waarbij alles door elkaar loopt, speelt, kletst en liedjes zingt in de tipi. Lekker eten hoort daar absoluut bij en deze keer zijn het zelfgemaakte pizza’s uit onze eigen leemoven.

Namaste Jeroen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.