Reden voor een feestje

Blog Linda

Jeroen heeft zijn ritme gevonden. Dagelijks doet hij zijn yogaoefeningen en drie keer per dag diverse ademhalingsoefeningen om, zoals hij zelf zegt extra zuurstof in zijn lichaam te brengen. Verder schrijft hij dagelijks aan zijn boek, begeleidt hij Dean bij zijn thuisonderwijs en een activiteit per dag. Zijn rust helpt mij ook weer meer in mijn rust te komen en in het nu lukt het me om te accepteren dat we niet meer kunnen doen dan dat er tijd en energie in de dag zit.

Dean gaat deze maand nog maar twee dagen per week naar school en pakt in de andere drie dagen zijn thuisonderwijs weer op. Op dit moment is hij super gemotiveerd. Een motivatie van binnen uit omdat hij de lagere school te saai vond en behoefte heeft om weer te leren. Bijna te good to be true, want mijn ervaring is dat Dean best wel wat sturing en begeleiding nodig heeft om gemotiveerd te zijn voor school. Maar voor nu is het heerlijk en ik hoop dat hij dit vast kan houden. Samen met Jeroen heeft hij voor alle vakken een werkplanning gemaakt wat hem houvast geeft. Ik vind het wel wat hebben. Iedereen doet volledig zijn eigen ding en in huis is het stil en rustig. Piplala en Loes liggen vaak languit voor de kachel en ik doe mijn huishoudelijke klussen, zoek wat zaken uit op het internet en lees hoofdstukken van Jeroen zijn boek om hem zo van het eerste commentaar te voorzien. Eerlijk gezegd ben ik best onder de indruk, maar ja mijn mening telt natuurlijk niet, ik ben zijn vrouw. Gelukkig is de eerste reactie van een goede vriendin met inhoudelijke kennis ook zeer positief. Het ziet er naar uit dat het boek er echt gaat komen, hoe en wanneer weten we nog niet, nu eerst focussen op de inhoud.

Aan het einde van deze week hebben we een afspraak bij de prive kliniek. Daar aangekomen blijkt er verwarring te zijn, wij dachten een scan te kunnen maken zodat er een bevestiging kwam dat de breuk geheel hersteld was, en zij dachten dat Jeroen een arts wilde spreken over de voortuitgang. Een tweede scan was niet mogelijk ivm teveel straling en volgens de arts geheel onnodig. Jeroen is geheel pijn vrij, heeft zijn gehele flexibiliteit en kracht terug. Geen pijn en geen klachten na vijf en halve week betekent een snelle en goede genezing was de conclusie van de arts. Hiermee hadden wij de bevestiging die we heel graag wilde en de medisch ” toestemming” om alles weer te doen. Volgens de arts was er geen enkel medische belemmering meer en was de breuk genezen. Wel adviseerde hij om contact op te nemen met een andere privé kliniek, inclusief naam en gegevens, om onderzoek te laten doen naar mogelijke slijtage in zijn rug. Dit gaat Jeroen en mij iets te snel en te commercieel. Lijkt ons goed om deze info even tot ons te nemen en ons zelf van eerst van extra informatie te voorzien, voordat we we zonder klachten of pijn, toch nog een volgend onderzoek gaan doen. Na vraag bij mensen die echt weten waar ze over praten bevestigd ons vermoeden. Geldklopperiji! Op de scan en foto’s die deze adviserende arts heeft gezien is geen sprake van slijtage. Daarbij heeft Jeroen geen klachten en ook nog nooit pijnklachten gehad voor zijn val, dus geen enkele aanleiding voor verder onderzoek. Fijn dit hoofdstuk kunnen we dus sluiten.

Wat ben ik trots op mijn man. Natuurlijk ben ik blij dat hij snel genezen is, maar echt trots ben ik op het feit dat hij geen dag slecht gehumeurd is geweest. Zijn opgelegde rust volledig geaccepteerd heeft zonder enig verzet en zichzelf volledig verantwoordelijk heeft gemaakt voor zijn herstel. Hij heeft zo beheerst, maar gedisciplineerd zijn lichaam voorzien van zuurstof. Heel veel zuurstof! Daarnaast was het zijn persoonlijke uitdaging om zijn lichaam sterk te houden. Er vanuit gaand dat een goede doorbloeding zorgt voor een snellere genezing en spierkracht zorgt voor minder druk op gewrichten. Hij geloofde in hellende vermogen van zijn eigen lichaam en voor hem heeft het gewerkt. Reden voor een feestje.

Daarnaast zijn wij 11 jaar getrouwd en daar maken we ieder jaar een feestje van. We staan ieder jaar weer even stil bij het feit dat we bewust gekozen hebben voor het huwelijk en stellen elkaar dan de vraag of we dat in het nu weer zouden doen. Heerlijke gesprekken die vaak avondvullend zijn en minimaal één fles wijn kosten. Daarnaast koppelen we er een weekendje weg aan vast. Deze keer een uitje naar het nationale park de Siete tasas. Een prachtig natuurreservaat met daarin verschillende watervallen. Het is een aangelegd park wat in de zomer druk bezocht wordt, maar nu was het zo goed als leeg. We hadden er allemaal zo’n zin in. Even er weer helemaal tussen uit. Een nieuwe omgeving verkennen en lekker tijd voor ons als gezin. Deze keer zijn we maar met een kleine crew van twee personen wat zich makkelijk mengt waardoor onze uitjes eigenlijk hetzelfde blijven als altijd. De kids blij en vrij en papa & mama lopen daar genietend achteraan. Niets mooier dan kijken naar vrolijke kids die in de vrije natuur op ontdekkingstocht gaan. Bij ieder bocht roept er wel een. Kijk eens pap / mam dit is gaaf, moet je zien. Geen klimboom blijft onaangeraakt en een ongevallen boom wordt een balanceerbalk. Het park is aangelegd met duidelijke paden, bruggetjes en houten vlonders (met hekje 😉 op prachtige uitzichtpunten. Op stijle klimmetjes zijn trapjes aangelegd en langs afgronden staan hekjes. Ik moet eerlijk bekennen dat ik op wildere, onbegaanbaardere en gevaarlijke plekken geweest ben met mijn kinderen, maar dit is mooi en easy going dus uitermate geschikt voor dit moment. Halverwege komen we nog een houten barretje tegen, in de zomer waarschijnlijk bemant, maar nu staat het gerand voor speelplezier. De rugzak wordt leeggehaald en Dean en Inez regelen voor ons eten en drinken.
Tegen een uur of vier zijn we bij de zesde cup. Dit uitzicht punt ligt halverwege de ravijn waar je met een trap naar beneden geleid wordt. Prachtig punt waar je een goed zicht hebt op de waterval. Dean en Inez geven aan alvast door te lopen naar punt zeven terwijl wij nog snel een paar laatste foto’s schieten. Kletsend lopen we alle trappen weer op terug maar het hoofdpad op weg maar punt zeven.
Drie bochten verder zien we dat het hoofdpad rond loopt en terug komt bij punt drie. Ik laat Jeroen en Jana met de rugzak achter op een bankje en loop zelf terug. Ik heb me nooit gerealiseerd dat ons afspraak bij verstoppertje: code rood voor zoveel commotie zou zorgen. Ik roep inderdaad code rood als teken dat zij zich niet moeten verstoppen en fluit voor de hond omdat die eigenlijk altijd de verstopplek van de kinderen verraad. Piplala is de beste zoeker van ons hele gezin en wordt dus ook vaak ingezet om (vals) te spelen. Ik loop terug via het hoofdpad naar bovenaan bij punt zes. Vreemd nog geen kinderen en nog steeds geen punt zeven. Nog maar een keer heen en weer over de hoofdweg. Ik blijf roepen, maar echt veel zin heeft dat niet met de herrie van de watervallen. Vreemd ik kan zowel de kinderen als punt zeven echt niet vinden, echt ongerust ben ik niet, wetende dat zij gewoon bij elkaar zijn en Dean super verantwoordelijk is, maar vervelend vind ik het wel wel. Dan maar weer terug naar Jeroen die heeft een kaartje om uit te zoeken waar zeven ligt. Tot nu toe was route meer dan duidelijk en het kaartje compleet overbodig, maar nu weet ik het echt even niet. Die twee zijn schijnbaar slimmer dan ik ben, want zij weten de plek te vinden die ik niet gevonden krijg.

Namaste Linda

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.