Regen

Blog Linda

Het is koud, nat en erg blubberig. We hebben inmiddels de nodige avonturen gehad met onze weg op la sirena. Ik heb besloten om niet meer te rijden . De auto glijd werkelijk onder mijn kont vandaan en ik krijg er stress van. Jeroen daarin tegen vind het wel leuk om te glibberen, misschien toch meer een mannending.
De herfst / winter is hier echt ingetreden wat vooral merkbaar is aan de hoge luchtvochtigheid. De kachel staat de hele dag aan en dan nog is het een hele uitdaging om handdoeken droog te krijgen. Laat staan de was. Deze doe ik steeds in hele kleine hoeveelheden zodat het wasrek niet volhangt maar dan nog duurt het ander halve dag voor dat het droog is. Het hoog nodige wassen dus en hopen dat het weer volgende week week weer beter is.

Sinds vorige week hebben we een appartementje bij Vila rustica, het appartementen complex van Pablo en Hernan. Dit geeft ons ontzettend veel rust en scheelt ons heel veel reistijd. De praktijk komt er op neer dat we ’s morgens de meiden afzetten op school. Dean in het appartement aan zijn huiswerk gaat en wij werken aan de yogaschool. ” s middags rijdt 1 van ons even naar school om de meiden op te halen, naar vriendinnen te brengen of naar hun activiteiten te brengen. Dean surft en speelt volleybal, jana rijdt paard en zwemt, Inez speelt gitaar, zwemt en rijdt paard. Tel daar de speelafspraken, regelzaken en boodschappen bij op en een ieder zal begrijpen dat het heerlijk is om dit vanuit pichilemu te regelen. En dan aan het einde van de middag weer naar huis te rijden om thuis te koken en de kachel aan te steken. 1 keer per dag weg op en neer is wat mij betreft voldoende en scheelt heel veel tijd.

Deze week heeft het erg veel geregend en gestormd. De weg wordt steeds slechter en in de ochtend is het een flinke klus om naar boven te gaan. We besluiten om het een paar dagen andersom te doen. Wij slapen in pichilemu en Jeroen zet de meiden om 08.30 af op school. Daarna rijdt hij door naar la sirena om daar voor onze dieren te zorgen en aan zijn boek te werken. “S middags haalt hij de kinderen dan weer op. Qua weg is het naar beneden glibberen makkelijker en “s middags heeft de zon er weer een paar uur opgestaan en heeft hij weer iets meer grip op de weg. Het modder probleem houdt ons allemaal flink bezig en er wordt gewerkt aan een oplossing.

Wij hebben nu een alternatief om te slapen als de weg onbegaanbaar is, maar voor ons is dat geen oplossing voor het probleem. Wij hebben hier Loes de poes, Pablo de haan en Lilly de eend. Deze hebben dagelijks zorg nodig en daar zijn wij verantwoordelijk voor. We zijn dus ook dagelijks op la sirena. Ondertussen onderzoeken we de alternatieven. Tijdens een controle bij de dierenarts bespreken we de mogelijkheden, zij verteld dat poezen in pichilemu haast geen overlevingskansen hebben omdat de vele straathonden op ze jagen en ze dood bijten. In het straatbeeld van pichilemu is inderdaad geen poes te zien. Een poezen pension zijn alleen in Santiago. De poezen die er zijn leven binnen. Onze Loes is juist een enorme buiten poes, ze vangt muizen die ze dan heel lief voor onze deur legt. Laatst vond Inez er 1 in haar schoen die voor de deur stond. Daarbij houdt ze van klimmen in bomen en loopt ze gezellig met ons mee als we piplala uitlaten. Dat ziet er altijd zo schattig uit, ze volt ons op een paar meter afstand tot dat we bij de zee aankomen dan meld zij zich bij mijn benen om te verdwijnen onder mijn jas om de terugweg weer gewoon te lopen. Natuurlijk houdt zij ook van de kachel en kan ze heerlijk snorren op ons bed, maar na een tijdje meld zij zich toch weer dat ze weer naar buiten wil. Het raampje bij de douche is voor haar een ideaal kattenluik.
In het appartementen complex zijn huisdieren niet toegestaan, maar voor piplala maken ze een uitzondering, want ja een hond moet uitgelaten worden. En piplala ligt eigenlijk de hele dag bij ons in de yogaschool.

De haan en eend zijn nog een veel groter probleem. Nadat in 1 weekend al onze kuikens en kippen doodgebeten waren hebben we heel veel geïnformeerd wat een goed alternatief zou zijn. De kippen hadden geen kans gehad om te overleven,juist doordat ze in een nachthok zaten en niet een boom in konden vliegen. Een dier ( we denken een vos) had een gat gegraven en is naar binnen gedrongen om ze alle 10 dood te bijten. De haan was schijnbaar te sterk.
Toch hebben we toen wederom besloten om een nachthok te maken, maar deze keer onder ons kleine huis. Zo gauw als wij ook maar iets hoorde stonden we naast ons bed. Tot nu toe waren dat steeds paarden die in de nacht om ons huisje liepen. Sinds we in het grote huis wonen is er ook weer een nachthok onder ons grote huis. Maar nadat wij ze twee dagen in dat hok hadden opgesloten om te wennen, liepen ze bij zonsondergang weer gezamenlijk terug naar het kleine huisje. Het is aan hen waar ze willen slapen.
Onze haan en eend zijn echt vrienden voor het leven geworden. Zo grappig om te zien dat ze zelfs gedrag van elkaar overnemen, de eend probeert ook te graven met haar poten en we hebben een haan die met zijn poten in het water gaat staan en liggend gaat slapen. Maar goed maanden geleden dachten we nog dat het zielig was om een eend alleen en een haan zonder kippen te laten leven. We hebben toen bij heel veel mensen geïnformeerd. Maar niemand wilde een haan. Alleen om te slachten en voor Lilly was dat de zelfde serieuze reactie. Nu ben ik blij dat we ze samen hebben gelaten. Ze hebben een eigen territorium van twee hectare waar ze lekker samen lopen te scharrelen. Hun eigen rituelen hebben en echt onafscheidelijk zijn. Ze hebben een mooi leven. Wij voeren hen dagelijks bij, maar in dit seizoen is dat eigenlijk niet nodig, ze vangen alle torretjes onder en rondom ons kleine en nieuwe huis.

Onze beesten doen het dus goed, maar het zou voor ons ontzettend fijn zijn als de weg beter begaanbaar is. Net als deze week. Toen was er zoveel watergevallen dat we alleen nog maar via het strand naar ons huis konden, dit kan alleen bij eb en zolang als de toegangsweg (ook een onverharde modder weg) nog berijdbaar is. De noodzaak om iets aan de weg te doen is iedereen helder, er wordt aan gewerkt, maar doordat er zoveel belanghebbende of verantwoordelijke partijen zijn kost het ook nog even tijd. Ondertussen modderen wij nog wat aan, staat er een nieuw slot op de deur dat die niet meer open kan waaien en glibberen we dagelijks de weg af.

Namaste Linda

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.