School keuze

Blog Linda

Volgende week beginnen de scholen hier in Chili en wij willen ons ook oriënteren op het aanbod. De afgelopen weken hebben we met meerdere Chilenen gesproken over het lokale aanbod en eigenlijk zijn ze allemaal niet echt tevreden over het schoolsysteem van Chili. Er schijnt een groot verschil te zitten in niveau tussen de publieke en de privé scholen. Nicolas is docent Engels aan een internationale school in Viña del mar en hij verteld over overvolle klassen, achterhaalde lessystemen waarbij het vooral napraten en opzeggen van zinnen het hoofdaanbod is. Het oefenen van echte gesprekken, thema’s bespreken of praktisch Engels komt naar zijn mening veel te weinig aan de orde.

De informatie over de lokale scholen halen we weg bij Ignacio en Francis, yoga klanten van Jeroen, Makka en wat andere mensen die we hebben ontmoet. Via via horen we dat Cahuil een goede docent Engels heeft, veel extra sportlessen en een traditionele publieke, maar prima school is. Het feit dat deze het dichtstbij is, de familie Wichen daar ook willen gaan kijken (wat onze kinderen super gezellig vinden, maar er ook voor zorgt dat ze elkaar kunnen helpen) bepaald onze keuze om daar als eerste te gaan kijken.

We hadden een afspraak voor woensdag middag met de Engels docent en de directeur, maar toen bleek de directeur er toch niet te zijn. Oké dan donderdag ochtend maar weer terug. Deze keer met Ignacio als tolk. Hij werkt voor een tweetal maanden fulltime bij ons om ons te helpen bij de bouw van ons huis, maar een fijn voordeel is ook dat we altijd een tolk mee kunnen nemen naar officiële gesprekken. Ik wil gewoon goed kunnen begrijpen wat er gezegd en gevraagd wordt en ook inhoudelijke vragen kunnen stellen over het pedagogisch leerklimaat en dergelijke. Jeroen zijn Spaans gaat best vooruit, maar met een praatje pot of gesprekjes op de markt redt hij zich al prima. Maar dit gaat over een geheel ander niveau dus dan vragen we Ignacio of Francis mee.

Laten we het over mijn Spaans maar niet hebben. Soms lijkt het wel of ik gewoon blok. Ik weet echt wel dat ik geen talen wonder ben, mijn dyslexie zit me behoorlijk in de weg, maar verlegen ben ik niet en eigenlijk pik in de meeste landen altijd wel wat zinnen op. Gewoon doen en dan lukt het meestal snel om een paar zinnen en woorden te spreken, zodat het ijs gebroken is. Hier in Chili gaat het me veel lastiger af. De uitspraak van dezelfde zin is steeds anders, woorden blijven maar niet hangen. Ik word onhandig, ik ga meer stotteren en kom er dan helemaal niet meer uit. Nog maar een paar uurtjes individuele les van Francis denk ik. Jeroen en ik hebben een digitale cursus gekocht en samen te Francis probeer ik er doorheen te worstelen. Ik geloof dat we al tien keer bij les 1 zijn begonnen. Chileens is dan weer net anders dan het Spaans. Ik worstel mezelf er doorheen, maar de vooruitgang is minimaal tot nihil. Dat maakt mijn zelfvertrouwen er niet groter op. Gelukkig hebben we redelijk veel Engels sprekende mensen om ons heen waar ik nog een goed gesprek mee kan voeren. Voor mij zijn sociale contacten van essentieel belang om ergens thuis te voelen.

We laten het Spaans even voor wat het is, moeilijk en terug naar de school in Cahuil. We komen binnen in een smalle gang, een docent ontvangt ons vriendelijk maar zakelijk. Het is een soort opsomming van feiten, wat er allemaal voor volgende week maandag geregeld moet zijn en hoe laat we verwacht worden. Ik probeer wat vragen te stellen over de lesopbouw, doelstelling van de school en over het pedagogisch klimaat. Maar haar korte antwoorden geven mij het gevoel dat ze nu vooral de inschrijving en het praktische wil regelen. Ze wijst ons erop dat Dean zijn haren te lang zijn en dat hij naar de kapper moet. Wij informeren naar de eisen die ze stellen aan zijn toekomstige kapsel. Ik neem me voor om buiten school met Dean in gesprek te gaan over wat hij er van vindt. Het zijn maar haren, maar voor een 14 jarige surfboy / puber ook een deel van zijn identiteit. Ik weet het nog niet met deze school. Ik vind hem grijs, een betonbak en veel te lange schooldagen. Ze zitten 36 uur per week op school, Zonder sport. Jeroen hebben 10 jaar geleden al besloten om geen 36 uur in de week te werken en nu moeten mijn kinderen al dit ritme in. Ik heb geen idee of er alternatieve zijn, maar dat wil ik wel onderzoeken!

Jeroen zijn yogalessen op de camping zijn gestopt. Het vakantieseizoen is afgelopen en langzaam veranderd het weer, waardoor buiten yoga in de avond niet meer mogelijk is. De lessen bij Makka lopen door en de opkomst is zeer wisselend. De ene keer is het een 1 op 1 les, wat overigens heerlijke lessen zijn om te volgen. Stiekem hoop ik dat het volgende week als ik zelf weer lekker de yoga lessen bij Jeroen ga volgen het ook lekker rustig is. Dan is er veel tijd voor persoonlijk adjustments waardoor je sneller groeit in de yoga. Maar er zijn ook dagen met vier of vijf klanten. Het kost simpelweg tijd om een vast klantenbestand op te bouwen en of dat hier gaat lukken zal de tijd uitwijzen.

Ondertussen gaat het projectbouw door. Toen we het kochten werd ons gezegd dat er werklui mee kwamen en dat die niet meer weggingen tot dat het huis opgeleverd zou worden. Helaas zo werkt het bij ons niet. Tot nu toe komen ze steeds een dag en verdwijnen dan ook weer. Ik ben begonnen aan het schilderen van ons kleine huis. Daar moet iets op omdat deze panelen het regenwater schijnen op te zuigen en ik wil Jeroen laten zien dat zwart mooi is. Hij heeft twijfels over mijn kleurkeuze voor het grote huis en nu kan ik mooi opzoek naar het juiste materiaal. Eigenlijk wilde ik zwarte beits, maar die is hier onvindbaar. Net als whitewash of greywash. Nu drie verschilde soorten verf geprobeerd. Maar echt tevreden ben ik nog niet.

Namaste Linda

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.