Verjaardag Inez

Blog Linda

Deze week start Jeroen met zeven yogalssen in de week. We kiezen voor een twee sporen. Drie ochtenden en een avond in de week geeft hij les in een yogostudio op punta de lobus piculemo. Dit is een plek waar hij het hele jaar les kan geven, maar het kost ook tijd voordat je daar een vast klantenbestand opgebouwd hebt. We zetten in op de de groep buitenlanders die hier een langere tijd verblijven. Daarnaast geeft hij twee keer in de week les op de camping bij onze vriend Marco’s nog een keer bij de surflodge. Deze laatste drie lessen zijn alleen maar interessant in het korte toeristenseizoen van januari en februari. Maar voor nu erg leuk om uit te proberen en te kijken of Jeroen met zijn passie ook voor een inkomen kan zorgen.

Met de start van Jeroen zijn yogalessen schuiven er ook taken naar mij toe. De eerste is structuur geven aan het thuisonderwijs van de kinderen. School begint pas half maart en deze periode benutten we om zoveel mogelijk om de reguliere lesstof vanuit Nederland door te werken.

Ik beken heel eerlijk dat ik niet beste thuisdocent ben, ik hoop altijd dat de kinderen lekker gemotiveerd en zelfstandig werken, zodat ik ondertussen de huishoudelijke taken kan doen. Maar de werkelijkheid is dat ze snel afgeleid zijn, elkaar gaan klieren of het gewoon om zich heen kijken en lekker weg dagdromen. Voor mij zit er dus niets anders op dan naast hen aan tafel te gaan zitten en het thuisonderwijs intensief te begeleiden. Nou ja sommige vakken dan. Ik ben een echte dyslect en Jana doet daar niets voor onder, soms kijken we elkaar dan ook aan met een blik van weet jij het! Goed dat slaan we dan maar over en blijft liggen tot dat Jeroen terug is zo rond 11.00.

Daarnaast heb ik de planning en coördinatie van de bouw van ons huis wat meer naar mij toegetrokken. Ik ben meer thuis en daarbij komt dat ik heel goed weet hoe het eindresultaat eruit moet komen te zien, dus dan maar vanaf de start duidelijk maken wat ik wil en daarop sturen. Ik kijk uit naar de bouw van ons huis en nog meer naar de afwerking en inrichting. In mijn hoofd heb ik het al honderd keer ingericht. Meerdere bouwtekeningen met daarbij te verplaatsen muurtjes en een tweede toilet heb ik al op schaal zitten tekenen. Vervolgens weer een begroting erbij, maar wat vind ik het moeilijk inschatten. Jeroen en ik zijn er van overtuigd dat zelf afwerken, met lokale mensen je veel geld scheelt als het je het vergelijkt met een het laten leveren door een aannemer, plus dat ik zelf wil beslissen over muren, vloeren, tegels, keuken en afwerking. Spannend vinden wij het wel. Lukt het ons om binnen onze begroting te blijven. Ik geloof dat we de aankomende weken daar nog menige avonden over gaan bomen.

We hebben gepland dat op Valentijnsdag het huis gebracht gaat worden. De afspraak is rond het middaguur, vervolgens rond 18.00 en uiteindelijk werd het 21.00. Ik wacht ze op samen met Ignacio, Jeroen geeft yogales, maar ik verwacht hem ieder moment. Voordat de truck goed en wel op het terrein is, is hij er ook en gaan we samen op inspectie uit. Een ontzettende vreemde gewaarwording, dat ons huis als een soort bouwpakket aangeleverd wordt. Grote stapels hout vullen ons bouwterrein. We kunnen niet wachten tot we gaan beginnen met de bouw.

Inez telt al weken de dagen af naar haar verjaardag. Jeroen heeft eerst zijn donderdagochtend les en daarna staat de dag inteken van haar verjaardag. We proberen er altijd een bijzondere dag van te maken en dus ook deze keer. We beginnen met heerlijke zelfgemaakte taart bij de camping om daarna door te rijden naar punta de lobus om daar de klimmuur te bedwingen. Ondertussen moet er natuurlijk gefacetimed worden met opa en oma. Er kan geen taart gegeten worden zonder opa & oma en ook deze keer zitten zij keurig op ons te wachten met een kop koffie en een taartje erbij. Ik vind het zo bijzondér dat de techniek van nu het mogelijk maakt om zo het dagelijkse ook met elkaar te delen. Ik realiseer me dat het pas 20 jaar geleden is dat ik reisde en dan een afspraak maakte om eens in de twee weken te bellen zodat ze thuis wisten dat het goed met me was. Daardoor kwam je sneller los van thuis, maar eerlijk gezegd vind ik het heerlijk dat dierbare je juist kunnen blijven volgen en dat er intensief contact kan zijn over dagelijkse dingen. De kans dat je uit elkaar groeit of elkaars leefwereld niet kunt voor stellen is daardoor kleiner. Al blijven onze erváringen wel echt onze ervaringen en zijn die voor een ander misschien wel voor te stellen, maar is de (levens) ervaring, de impact toch echt alleen voor ons. Naast oma & opa FaceTimen we ook nog even met onze nichtjes, oma Thea, Trude en Djao en zijn er tientallen persoonlijke wahtsapp berichtjes.

De boldermuur, (klimmuur van tweemeter met grote kussen er onder) is veel te moeilijk. Inez is een doorzetter en met hulp van papa komt ze wel een stukje opweg, maar echt enthousiast wordt ze er niet van. Gelukkig is er op het terrein nog een slackline en daar vermaken de kinderen zich heerlijk op. We ronden af op het terras met wat drinken en een echt kaasplankje. Wat is dat lekker na 10 weken weer echte kaas. Een bruine boterham met (oude) kaas is zo’ n typisch Nederlands ding wat we missen als we lang van huis zijn.

Na wat eten rijden we snel naar huis, want daar is een echt feestje georganiseerd voor onze kleine meid. Onze Chileense vrienden hebben er voor gezorgd dat haar verjaardagscadeau uit Santiago naar hier gebracht is en terwijl wij weg waren hebben zijn het gemonteerd tussen twee bomen. Inez is reuze blij met naar slackline. Leuk buitenspeelgoed waar alle kinderen mee kunnen spelen. Daarna een feestje in de tipitent. Er wordt gezongen en gelachen en heel veel getrommeld. Ik ben zo trots op alle drie mijn kinderen dat ze zo openstaan voor ander culturen en hun gewoontjes. De inheemse bewoners , mapoetie people zijn gericht op moeder aarde en brengen offers. Zo gaat er ook een stukje (na Nederlandse recept) appeltaart in het vuur als offer. Zij doen dit vanuit het principe dat moeder aarde je alles geeft om te kunnen leven en dat jij daar dus ook weer wat van terug geeft. Nu vinden wij die appeltaart vreselijk lekker, en lusten wij best wel een extra stukje, maar toch respecteren alle drie de kinderen de gewoontes hier en doen ze mee aan het ritueel zonder daar een oordeel over te hebben. Ik ben echt super trots op hen, maar ook op de kinderen van de familie Wichen. We hebben een super feestje gehad, geheel anders dan de verjaardagsfeestjes in Nederland, maar iedereen heeft genoten en er was veel onderling respect. Volgens mij heeft Inez een feestje gehad wat ze niet snel vergeet en dat was de bedoeling van deze dag. Missie geslaagd.

Namaste Linda.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.