Vriendschap wat een rijkdom!

Blog Linda

Ik krijg kriebels in mijn buik als ik Jeroen met een grote doos het postkantoor uit zie lopen. Een vriendin stuurde een appje dat het pakket voor ons al vijf dagen vrijgeven was door de douane, maar dat het daar niet meer te traceren was of wij niet konden checken of het niet gewoon al op het postkantoor aangekomen was. En kijk daar! Jeroen komt gewoon met een mega doos aanzetten. Het geeft een vreemd gevoel van spanning in mijn buik. Nieuwsgierig naar de inhoud. Dankbaar voor dit grootse gebaar, een glimlach bij de gedachten aan hoeveel lol ze gehad hebben bij het samenstellen, verlegen door het zien van de verzendkosten en ook nieuwsgierig en spannend om de persoonlijke berichten voor de camera te gaan lezen. Maar bovenal ben ik trots en dankbaar voor de dierbare vriendschappen die we in onze directe omgeving hebben.

Zodra de kinderen uit school zijn wordt het pakket buiten op ons “zonne”bed gezet en eindelijk gaat het open. Met volledig aandacht worden de cadeautjes 1 voor 1 uitgepakt. De briefje gelezen en tekeningen bekeken. Regelmatig staan de tranen van ontroering bij mij in de ogen. Zo ontzettend lief en zo persoonlijk. Het is echt aan ieder cadeautje te zien en te voelen dat het met zorg gekozen is. Het is overduidelijk dat ze ons alle vijf door en door kennen en precies weten wat wij leuk, lekker en mooi vinden. Daarnaast zitten er veel persoonlijke briefje en/of knutselwerkjes in van vriendjes en vriendinnetjes van onze kinderen. Ik vind dat zo ontroerend.
Wij hebben altijd veel kinderen te spelen en op vrijdagavond te logeren. Dat vinden onze kinderen leuk, maar ook wij genieten enorm van al die kinderen om ons heen. Jeroen kan uren met ze mee spelen en ravotten en ik ben meer van het knutselen, lekker eten en sapjes voor iedereen maken of het kletsen en thee/wijntje drinken met de ouders. Bij ons in Nederland is het de zoete inval en zijn we dol op spontane acties en hier moet dat allemaal nog groeien. Als je onze kinderen vraagt wat missen jullie van Nederland is eigenlijk altijd het antwoord:” vriendjes, familie en de vrijdag avonden. Deze doos en de persoonlijke cadeautjes geven mooi weer hoe wederzijds dit gewaardeerd werd en nu soms ook gemist. Wij zijn super blij met onze cadeautjes!! Thanx lieve mensen.

Het bijzondere was dat we een dag later op school stonden en er vier kinderen mee naar huis gingen om bij ons te komen spelen. Alles stuiterde lekker over het terrein. Van de tipi naar de trampoline en vervolgens op ontdekkingstocht door de kreek. Tegen zessen moest ik ze echt verzamelen en dringend verzoeken om nu toch echt in te stappen om weer terug te gaan rijden naar huis. iedereen had het heerlijk naar de zin en ik kan alleen maar genieten als ik zie dat de kinderen ook hier weer de snel contact leggen en vriendschappen aan gaan. Op vrijdag heeft Jana al haar eerst sleepover feestje, dat is toch super.

Aan het eind van de week ontmoeten we een drie stellen waarvan twee in nederland wonen en op vakantie zijn bij een Chileens stel dat cabana’s verhuurd in picalemu. Pablo en Herman nodigen ons uit om een kijkje te komen nemen bij hun appartementen en de kinderen te laten zwemmen in hun zwembad. Wij nemen dit aanbod aan. Het eerste contact is super gezellig! Pablo en Herman hebben vier jaar in de buurt van Amsterdam gewoond en zijn een paar jaar gelden weer terug gekomen naar Chili. Heerlijk om even de erkenning en herkenning te kunnen vinden in de uitdagingen waar het leven in Chili ons soms voor plaatst. Daarnaast zijn de twee Nederlandse stellen zeer geïnteresseerd in het programma en geven zij ons inzicht in hoe het programma in Nederland leeft. We whatsappen nog even live met Nederland en blijkbaar zijn we daar echt “bekende mensen” niet dat ons dat nu echt interesseert. Wij krijgen daar weinig van mee en

leven hier eigenlijk in onze eigen bubbel van dagelijkse dingen. Het bouwen of eigenlijk het niet bouwen van ons huis. Jeroen en ik hebben voor deze week even besloten om onze eigen agenda leidend te laten zijn. We ,merken dat veel energie en vaak ook negatieve energie lekt maar het huis. We worden geconfronteerd dat onze westerse manier van denken en afspraak is afspraak gewoon simpelweg niet werkt. We moeten accepteren dat wij geen invloed hebben of ze wel of niet komen en dat betekent dus ook dat we voor ons eigen humeur hebben besloten het los te latere en te zien en ervaren wanneer ze aan het huis komen werken.Ik ga lekker iedere dag mee naar de yoga en daarna zien we wel of er werkers van Juan op zijn komen dagen. We gaan samen maar de maker en genieten echt van net feit dat het óns lukt om weer te focussen opdringen waar hoewel invloed op kunt uitoefenen en niet op de dingen waar je alleen maar energie op lekt en tocht geen invloed op hebt.

Stephen covey een van onze inspiratiebronnen noemt dit ook zo mooi cirkel van invloed en cirkel van betrokkenheid Al meerdere keren ben ik thuis gebleven en steeds voor jan met de korte achternaam en nu dus even niet. Dit is echt de cirkel van betrokkenheid. Het vreet energie, het levert je weinig op en bovendien je hebt er echt geen invloed op. Daarom hebben we besloten om op de uitnodiging in te gaan en mee te gaan met 2 gezinnen van de vrije school naar de Andes. Die kans laten we niet lopen. Ook al bestaat de kans dat Juan nu opeens bedenkt dat ergens dit weekend wel aan het huis gebouwd kan worden. Wij gaan dit weekend lekker weg. Heerlijk op avontuur, nieuwe indrukken, de natuur in, we hebben er heel veel zin in.

Namaste Linda

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.