Yoga

Beste mensen

Nu de vloer in de yogastudio ligt beginnen we ook met de eerste lessen. Pablo, Hernan en ik hebben ons voorgenomen om zes dagen in de week yoga te gaan doen en we gaan er vol voor.
Iedere ochtend staan we keurig om 09.00 op de mat en sommige avonden doen we ook nog eens de avondles van 19.00 mee. We komen al vrij snel tot de ontdekking dat de spierpijn minder wordt door juist te strekken en dat wij ons na de les beter voelen dan daarvoor.
We hebben ons alle drie voorgenomen om de eerste drie maanden heel intensief mee te doen en daarna pas te evalueren wat wij ervan vinden. Ik kan natuurlijk het beste voor mij zelf praten, maar een echte doorzetter op sportgebied ben ik niet. Als kind was ik eigenlijk in geen 1 sport echt getalenteerd, ik kon prima mee komen en werd ook niet als laatste gekozen bij spelletjes, maar zeker ook niet als eerste. Jeroen en ik hebben het er weleens over. Sport is voor hem zijn hele leven al heel belangrijk en hij kent echt momenten dat hij zichzelf zo uitdaagde dat hij letterlijk moest overgeven naast de fiets. Ik daarentegen heb jarenlang getraind met een hartslag meter omdat ik zelf dacht dat ik echt doodging, maar mijn hartslagmeter pas 125 aangaf en ik er dus nog prima een tandje bovenop kon doen. Sporten valt bij mij al jaren onder het kopje noodzakelijk kwaad omdat ik toch gezond en model wil blijven. Soms hoor ik vriendinnen zeggen dat ze verslaafd zijn aan hardlopen. Dat lijkt me zo heerlijk. Theorieën geven aan dat je iets drie maanden structureel moet doen en dan wordt het een automatisch patroon of een dagelijkse behoefte. Vandaar ons commitment. Wij gaan heel Nederland laten zien wat drie maanden yoga met je doet. De eerste twee weken zitten erop en iedere eerste stap is moeilijk, maar deze is pijnlijk en moeilijk. Zelf adem in en adem uit is soms nog een echte uitdaging als ik met mijn knieën tegen mijn oren moet duwen en ik het gevoel heb dat ik mezelf wurg met mijn eigen borsten en mijn buikje toch echt in de weg zit. Echt charmant voel ik mezelf niet, maar wie weet praat ik over een paar maanden wel anders.
Tot aan de opening geven we dagelijks twee gratis yogalessen om zo meer bekendheid te geven aan studio. Tot nu toe draait het goed. Dagelijks hebben we 10 tot 15 man op de mat staan, niet gek voor een beginnende studio. Het praat zich goed rond en er komen steeds meer mensen een kijkje nemen.

Voor het vak tv maken krijg ik meer respect als ik zie hoe moeilijk het is om een vlog te maken met de kinderen voor de dam tot damloop. Ik geloof dat we wel bij take 20 waren voordat het er na tevredenheid opstond. Iedere keer ging er wel wat mis. Dan had Inez het briefje met sms damloop naar 4333 weer op de kop en een andere keer struikelde Dean weer over zijn uitleg waarop wij gaan lopen. Wij wilde het in één keer opnemen, eigen vanwege het simpele feit dat wij ons zelf nog helemaal moeten scholen in het monteren van filmpjes. Dat is onze volgende uitdaging als de yogastudio open is. Het opnemen van filmpjes voor op YouTube. Zeg nu zelf, dromen en uitdagingen moet je houden.
Sms’en kan nog steeds.
sms: damloop
naar: 4333
geef eenmalig 3 euro.

Naast yoga worden mijn dagen gevuld met het lezen, aanvullen en schrijven van het boek. Het is nu wel echt ons boek geworden en ik ben razend enthousiast over de ontwikkelingen. Ik zie echt voor me dat het een mooi boek wordt. Een boek wat je door kunt bladeren voor inspiratie, een werkboek waarmee je aan de slag kunt, maar ook een boek waarin je lekker kunt lezen. Eigenlijk voor iedereen wat wils. Ik ben er trots op. Eigenlijk is het ook een soort overwinning op mezelf. Ik ben van de lagere school afgegaan met het idee dat wanneer je niet goed kunt praten, want ja toen der tijd stotterde ik nog veel meer dan nu, en ook niet goed kunt schrijven je toch wel heel dom moest zijn. De huishoudschool leek me dus de beste optie. Later bleek dat ik dyslectisch ben en via het mbo en hbo heb ik uiteindelijk mijn post hbo-management voor de non-profit sector gehaald. Lezen blijft voor mij ook zo’n noodzakelijk kwaad. Het moet voor mijn werk en heel veel andere dingen, maar het plezier van iedere maand vier boeken verslinden ken ik echt niet. Zo’n vier tot zes boeken per jaar is voor mij echt voldoende. En kijk nu ik schrijf een boek. Een heel echt boek. Ik ben er oprecht trots op.

De laatste afronden werkzaamheden voor yogastudio worden gedaan. Onze kleding vindt een mooi plekje en foto’s gaan op de muur. Volgende week de officiële opening en we zijn er klaar voor.
Eigenlijk is dit wel de structuur van de laatste twee weken, tel daar het dagelijkse ritme van de kinderen bij op. Van 08.30 tot 13.30 school en in de middag speel of sportafspraken. We kunnen nog steeds moeilijk tot niet la Sirena op en af. Het regent eens in de drie a vier dagen, maar dan wel heel hard, vervolgens kost het de weg weer vier dagen om te drogen, maar dan komt de volgende bui er al weer aan. We plannen onze bezoekjes, maar er wonen is nu nog te onpraktisch al kijken wij en vooral Loes er erg naar uit om weer lekker daar te zijn. Loes kan echt voor het raam zitten te miauwen, maar hierin pichilemu is naar buiten gaan echt geen optie. De honden eten haar op en gezien het feit dat zij ook geen angst heeft voor honden is zij wel een hele makkelijke prooi. De voorspellingen zeggen dat het over een week beter is. Ik hoop dat ze gelijk hebben.
Maar natuurlijk gebeuren er ook bijzondere dingen. Zo komt Inez op een dag uit school dat er een walvis aangespoeld is op het strand. De docent adviseert ons gelijk die dag te gaan kijken, omdat het kadaver de volgende dag weggehaald wordt door de gemeentelijk opruimingsdienst. Pablo en Hernan hebben ook nog nooit zo’n beest van dichtbij kunnen bekijken en gaan met ons mee. Natuurlijk is het ontzettend zielig dat zo’n prachtig beest dood op het strand ligt. Tegelijkertijd is het ook interessant en bijzonder om het beest van dichtbij te kunnen zien. De kinderen vragen zich af of dit komt door de kernproeven die op dit moment uitgevoerd worden op zee of door vervuiling. Ik geef aan dat het dier ook gewoon ziek kan zijn geweest. Het is wel weer gelijk een goed moment om stil te staan bij wat kunnen doen tegen vervuiling.
We spelen nog wat op het strand en genieten van de zon. Dat is het bijzondere van chili. Het kan met bakken uit de hemel vallen maar de dag erna is het weer gewoon strakblauw met een zonnetje. We merken dat de zon wint aan kracht. Zou de winter voorbij zijn?
Ik heb nog een klein persoonlijk hoogtepuntje. Deze week zet ik mijn tatoeage. Al jaren praat ik dat ik een kleine tatoo wil, maar steeds weet ik niet wat precies. Een hartje, vlindertje, wereldbol het is allemaal voorbijgekomen, maar had allemaal te weinig verhaal. Het logo van de yogastudio is door Hernan ontworpen en mijn eerste reactie was. Dat is ook een mooie tatoo. Eén van de verslaggevers hoorde dat en wilde daar dolgraag bij zijn. Dus waarom niet gelijk een afspraak maken. Voor mij staat deze tatoo symbool voor een indrukwekkend jaar. Ongeacht onze keuze of we blijven of niet. Gaat ons jaar met HHE langzaamaan richting het einde. En ik kan jullie zeggen dat meedoen aan zo’n lang lopend tv-programma best intensief en uitdagend is. Ongeveer 14 min per week op tv zijn als gezin, waardoor mensen een beeld van je krijgen maar waar de nuance natuurlijk compleet ontbreekt, wat ook niet kan in dit korte tijdbestek en eigenlijk gaat daar het programma ook niet over, maar voor mij. Een persoon die juist van diepgang en nuance houdt was het soms best een uitdaging om te accepteren en mee te gaan op de stroom. Ik heb afgelopen jaar heel erg veel geleerd over mezelf en dat wilde ik vast leggen in een tatoeage. Een symbool van oneindigheid, kracht en rust, adem in en uit en alles komt en gaat. Een mooie levensles die ik vast heb laten leggen op mijn lijf.
Namaste Linda

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.